30 mei: Kenai Fjord Tours

De treinmachinist hebben ze gisterenavond na zijn tweede concert blijkbaar het zwijgen opgelegd want we hebben hem niet meer gehoord ;)

Na een goede nachtrust staan we rond 06:30 op en een blik naar buiten is bijna genoeg om ons weer in bed te jagen: laaghangende bewolking en regen. Een klein uur later schuiven we toch maar met de benen onder tafel voor een warm ontbijt. Allemaal netjes op tijd om tegen 09:00 in de haven te zijn voor de dagcruise naar de gletsjers. Denken we tenminste, maar bijna een half uur later beginnen we ons toch ongerust te maken omdat het eten nog altijd niet op tafel staat.
We hebben echter nog maar nauwelijks tegen elkaar gezegd dat het toch wel erg lang duurt, of er worden twee borden - met wat sterk op een middagmaal i.p.v. ontbijt lijkt - voor ons gezet. Het is nu de vierde keer dat we Noord Amerika bezoeken maar toch blijft het ons verbazen waarmee men hier de dag start.

Enkele minuten voor 9:00 staan we aan de balie van Kenai Fjord Tours waar we een onaangenaam bericht te horen krijgen: ze zitten met een 'weather issue'. Een weerprobleem dus. Er wordt gewaarschuwd voor stormachtige wind buitengaats (en daar moeten we dus door om aan de gletsjer te geraken) en waarschijnlijk gaan een hoop mensen zeeziek worden. Als we willen kunnen we de boeking omzetten naar een andere dag, maar dat is dus geen optie omdat we morgenavond in Homer worden verwacht. Een andere mogelijkheid is, dat we gewoon meevaren en dat de tocht wordt ingekort en beperkt wordt tot een tour door Resurrection Bay. In dat geval krijgen we een deel van de kosten terugbetaald. Omdat er voor ons gewoon geen andere keuze is, stemmen we hier noodgedwongen mee in.

Even na 10:00 verlaten we de haven, waar het notabene zo goed als windstil is, en zetten koers naar Resurrection Bay. Net buiten de haven liggen al een paar zeeotters, op hun rug drijvend, op ons te wachten. Koddige beestjes.
Hoe verder we van de haven wegvaren, hoe ruwer het water wordt, maar het is nog lang niet zo erg dat we zakjes moeten bovenhalen. Bovendien heeft Annette, als goede vooruitziende verpleegster, pillekes tegen zeeziekte meegenomen en daar hebben we bij het verlaten van de haven elk één van genomen ;)

We varen langs verschillende basalteilanden waar een massa vogels tegen de steile wanden nestelen en krijgen nog 2 adelaars, wat Stellar zeeleeuwen en papegaaiduikers te zien. De kapitein geeft voortdurend en onderhoudend uitleg over wat we te zien krijgen en houdt ons op de hoogte van de weersomstandigheden. En die worden er niet beter op: overal blijkt de luchtdruk sterk te dalen en de verwachting is dat de zee in de loop van de namiddag nog een stuk ruwer gaat worden. Om 12:00 uur neemt hij dan ook de beslissing de tocht sterk in te korten.
De catamaran danst ondertussen al serieus over de golven, maar tot nu toe hebben we nog niemand over de reling zien hangen. Wij zitten echter, samen met een tiental anderen, benedendeks terwijl de overige 15-20 opvarenden boven zitten. Wat er boven onze hoofden gebeurt zien we dus niet maar het enige wat we naar beneden zien vallen is gewone regen.

We krijgen nog even het gezelschap van een paar dolfijnen en een grijze walvis, maar foto's hoef ik er in de stromende regen niet van te maken. Door de deining zijn de andere foto's trouwens ook niet veel soeps.

Om half 1 leggen we aan op Foxeiland voor onze lunch die aanvankelijk als diner gepland stond: zalm en/of prime rib met salade, groenten en aardappelpuree. Het vlees en bijlagen waren lekker, maar de zalm stelde weinig voor. Nu weten we waarom die gisterenavond zo duur was ;)

Een uur later vertrekken we opnieuw richting Seward waar we al om 14:00 aankomen. Aan de balie moeten we allemaal tekenen voor ontvangst van een prepaid debitkaart t.w.v. $ 140 per koppel. Dat is dan ook het enige positieve aan deze verregende dag, want regenen doet het nog altijd. Het water valt met bakken uit de lucht. Hopelijk valt er vandaag zo veel uit dat er voor de rest van de drie weken niets meer overblijft.

Omdat hier voor de rest niets te beleven valt, uitgezonderd een wandeling naar de Exitgletsjer of bezoek aan Sealife, zit ik nu al dit verslag te typen. Gletsjer is geen plezier in de stromende regen en Sealife hebben we al verschillende keren gezien.
Volgens de laatste weerberichten zou het morgen droger worden en krijgen we misschien toch nog wat van Exitgletsjer te zien.

Het lijkt wel of er een vloek op onze excursies rust, want in Canada hadden we - op wat de mooiste momenten moesten zijn - ook
al stromende regen. Hopelijk wordt die ban zondag in Homer gebroken (al ziet het daar nu niet naar uit :( ).

Maar nu nog effe fotokes bekijken. Tot morgen! :)

29 mei: Anchorage - Seward

Gisterenavond ergens tussen 21:00 en 21:30 in bed gekropen (bijna letterlijk) en als een blok in slaap gevallen. Rond 03:30 op 'natuurlijke' wijze een eerste keer wakker geworden en weer ingedommeld.... tot 04:00. Krijgt me daar toch niet een treinmachinist het in zijn hoofd om met zijn stoomfluit beginnen te spelen zeker? Enkele minuten lang steeds weer korte stoten, dan effe stil tot 04:15 en nog maar eens wat spelen. Daarna is het ieder uur hetzelfde liedje. Die kerels (want het lijkt me sterk dat hij alleen is)spelen het klaar om een halve stad midden in de nacht wakker te maken. Het mag een wonder heten dat nog niemand hun treintjes heeft gesaboteerd :)

In ieder geval sukkelen we telkens weer in slaap en het is dan toch al 06:30 geweest wanneer we opstaan.

Na het ontbijt, dat aan tafel geserveerd wordt en best te pruimen is, gaan we te voet de auto afhalen bij Hertz; een wandeling van een goed kwartier en het is gelukkig (nog) droog. Wij krijgen de sleutels van een Chevrolet Traverse in onze handen gedrukt en beneden in de garage treffen we weer een beest van een SUV aan. Zo'n auto hadden we vorig jaar moeten hebben toen we met vier waren. In de kofferbak kun je met gemak een familietent rechtzetten ;) Je ziet onze koffers nauwelijks liggen. En last but not least: het is een heerlijke reiswagen met ultracomfortabele stoelen. Alleen eens benieuwd hoeveel dorst dit beestje gaat hebben.

Om 10:00 verlaten we de parking van het hotel en gaan we op zoek naar de Safeway om inkopen te doen. Afgaande op het weerbericht zullen we wel niet uitgebreid hoeven te picknicken, maar we slaan toch een paar bakjes vers fruit en enkele liters drank in. Ook de rek met anti-muggen producten geniet onze aandacht want die bloedzuigers schijnen in Alaska met meer dan een paar rond te vliegen.

Stipt 11:00 zijn we dan op weg naar Seward. Nog maar enkele mijlen buiten Anchorage zien we twee elanden (moose) een eind van de weg staan grazen. 'Toevallig' is er ook een parking met uitzichtpunt vanwaar je de dieren goed kunt filmen/fotograferen. In principe gaan we nog zoveel elanden zien dat we ze moe worden, maar we besluiten toch te stoppen voor een fotosessie.
Vlak bij die parking is er heuvelopwaarts nog een tweede uitzichtpunt vanwaar je met wat geluk bij vloed beluga's, witte walvissen, kunt zien zwemmen in Turnagain Point (zeearm die tot Anchorage reikt). Het is echter nog geen vloed en geluk hebben we ook niet.

Volgende kans voor die beluga's is aan de Bird Point Scenic Overlook waar we om 12:10 oprijden. Na het uitstappen hoef ik de deur van de auto niet eens dicht te doen, dat doet de wind wel voor mij. Het waait hier zo hard dat je niet eens de verrekijker kunt stilhouden om fatsoenlijk te kunnen zien!

Aan de kruising met de Alyeska Highway nemen we richting Girdwood en Crow Creek Mine. Het eerste is een wintersportdorp en het tweede een soort 'Bokrijk' van een oud goudwinningskamp. Tof om te zien, maar we hebben ons niet - zoals een vijftal andere mensen - laten verleiden tot het actief zoeken naar goud. Er is hier tussen 1897 en 1942 naar goud gezocht tot o.a. de oorlog er een eind aan maakte. Volgens de gast aan de inkom wordt er echter nog steeds gemiddeld 100 ounce (2,8 kg) per jaar gevonden.

Tijdens onze wandeling tussen de stokoude gebouwen begint het voor de eerste keer vandaag te druppelen en dus eten we onze bakskes fruit maar in de auto op.

Girdwoord is zoals gezegd een wintersportdorp waar de straten bijna allemaal genoemd zijn naar Europese wintersportoorden. Nu is het er vrij verlaten en troosteloos door de regen. We beperken ons bezoek dan ook tot een rondritje met de auto.

Terug op de Seward highway zouden we nog verschillende gletsjers moeten zien maar het is ondertussen zo dichtgetrokken dat we enkel de onderkant van de bergen zien, laat ons zwijgen van toppen of flanken met gletsjers.
Toch wagen we het er op om de Portage Gletsjer te zien te krijgen en draaien dus af richting Whittier. Hier komen we volgende week maandag ook wel langs maar dan hebben we echt geen tijd omdat we op tijd aan de gereserveerde veerboot moeten zijn. Eigenlijk hadden we ons vandaag het ritje van 8 km ook kunnen besparen, want aan het meer met dezelfde naam als de gletsjer regent het stevig. Heel even uit de auto om een foto van de aangespoelde ijsberg (of ja, eerder ijsbergJE) te maken en weer terug op weg naar Seward.

Onderweg is het een afwisseling van droge perioden met erg veel wind en perioden met regen. Het hele traject moet echt de moeite zijn bij mooi weer - glooiende weg met aan weerszijden hoge, besneeuwde bergen (daar lijkt het toch op) en meertjes - maar bij dit weer schiet daar niet veel van over. Voor de zekerheid toch maar een paar foto's gemaakt. Overal langs de weg zie je waarschuwingsborden voor elanden, maar we krijgen er nog welgeteld één te zien.

Het is 16:30 wanneer we in Seward aankomen en stoppen aan de Exit Glacier Lodge. Ziet helemaal niet zo mooi uit als op de foto's die we van onze verblijven hebben gezien en er staat maar één auto voor de deur. Ik heb de deur van onze auto al open wanneer ik Annette vraag of het wel de Exit Glacier Lodge is waar we worden verwacht en dan valt onze (letterlijk oude) frank: We moeten in de Windsong Lodge zijn en die ligt een goeie kilometer verderop!

We krijgen hier een kamer in een losstaand gebouw toegewezen en bij aankomst zitten we nog alleen. Geen vijf minuten binnen en wat horen we? Die treinmachinist die met zijn fluit aan het spelen is!!!

Zojuist nog eens naar het stadje zelf iets wezen eten bij Chinook's: prachtig uitzicht op de haven en, gedeeltelijk zichtbare, achterliggende bergen. Doe daar de lekkerste zalm die we ooit gegeten hebben bij en je weet dat het aan de prijzige kant was ;) .

Nu weer op tijd tussen de lakens want we worden morgen om 09:00 uur in de haven verwacht voor een dagcruise tussen de ijsbergen.

Ik hoef waarschijnlijk niet meer te zeggen dat we vandaag geen zon hebben gezien, maar dat het zwaar bewolkt en regelmatig regenachtig was. Wat jullie nog niet weten is dat het vanochtend het 'warmst' was in Anchorage met 12-13° en dat het namiddag is afgekoeld tot 8-10° C. Het kan alleen maar beter worden zullen we dan maar zeggen.

Vandaag 265 kilometer gereden.

Foto's zijn er wel al (klikken op de foto om te vergroten):

28 mei: Maaseik - Reykjavik - Anchorage

Vandaag is het dan zover. Om 07:45 loopt de wekker af zodat we aan een lange dag kunnen beginnen. Om half tien hebben we de trein in Weert en zoals gewoonlijk is het toch weer een gestress om op tijd op het perron te staan. Maar goed, we halen het en tot onze verbazing zit de trein al behoorlijk vol. Zo vol dat ik vanaf Den Bosch tot Utrecht een koffer op de schoot moet nemen.

Stipt om 11:12 komen we aan onder de luchthaven. Bagage wordt vlot afgeleverd en bij de security verveelt een agente zich dusdanig dat mijn rugzak aan een grondige controle wordt onderworpen. Natuurlijk is alles in orde en nu hebben we nog meer dan een uur tot het boarden begint.

Bij een cappucino wat whatsappen met het thuisfront en effe na twee gaan we van de grond, richting Reykjavik waar we drie uur later na een rustige vlucht landen voor een tussenstop.

Bij de grenscontrole kijkt de douanière eens naar mijn pasfoto, dan naar mij, nog eens naar de foto en wanneer ze weer opkijkt bekijk ik haar met een gezicht van "ja ik ben het echt" waarop ze een brede glimlach niet kan onderdrukken. Hopelijk kunnen ze er straks in Anchorage ook mee lachen zonder dat ik het scheermesje moet bovenhalen.

Reykjavik Keflavik is een kleine, kraaknette luchthaven met waarschijnlijk als grootste attractie de reusachtige toiletten met hypermoderne wasbakkraan/handdroger. Elke toiletruimte is groot genoeg om in te walsen. Een serieus contrast met de kleine hokjes op Schiphol.
Voor de rest is het hier op de luchthaven "tote Hose": Eén kleine - peperdure - shop en een buffet.

Dankzij de gratis wifi kunnen we het komende anderhalf uur overbruggen met.... whatsappen.
Met een twintigtal minuten vertraging kiezen we om half zes lokale tijd weer het ruime luchtruim naar onze eindbestemming: Anchorage.

Wat volgt zijn zeven eindeloze uren . Dat de verveling zegeviert zullen jullie wel merken aan de lengte van dit verslag :-)

Om 16:30 lokale tijd staan we eindelijk weer met beide voeten op de grond. Omdat we vooraan in het vliegtuig zitten én ons vliegmachien het enige is dat hier geland is, komen we als één der eersten bij de douane. Wat een verschil met Denver zeg. Vriendelijke kerel die op zijn gemak de standaardvragen stelt en bij het zien van een Nederlands paspoort fier laat weten dat hij daar al eens geweest is.
Bagage komt gelukkig ook compleet van de band en nadat deze nog eens gescand is, staan we buiten.

Nu moet het Ramada nog gebeld worden voor de shutle naar downtown. Vriendelijk vrouwtje aan de balie pleegt dat telefoontje en al snel blijkt dat we niet alleen zijn. Even later staan we met een man of 20 (bijna allemaal Nederlanders) te wachten op het busje. Busje komt zo, zou je denken, maar ONS busje komt dus niet zo. Het groepje wordt wel steeds kleiner omdat blijkbaar toch niet iedereen naar hetzelfde hotel moet. Na een uur en een klein kwartier staan we nog met 8 en komt eindelijk het busje voorgereden.
Het is dan ook al 18:30 als we in het hotel aankomen.

Omdat velen ons steeds vroegen of Alaska niet koud is, zullen we weer iedere dag afsluiten met een weerrapport.
Vandaag heel kort: 15° en... regen :(
Hier zullen ze echter blij zijn met de regen zodat er misschien een eind komt aan de verwoestende bosbrand in de buurt Soldotna. Tot nu toe zijn al zo'n 756 km² natuur letterlijk in rook opgegaan bij de Funny River Fire
Zaterdag komen we wel heel kort bij deze brand.

Nu eten en dan onder de wol!

Foto's bijgevoegd (op de foto klikken om te vergroten).