19 en 20 juni: Anchorage - MSK

Om 08:00 loopt de wekker af, maar wat een opgave is het om op te staan na zo'n kl... nacht!

Bij het slapen gaan hadden we al oordopjes ingedaan, maar om 03:30 kwam de eerste trein al weer de kamer binnengereden. En toen was het hek van de dam. Er zitten machinisten tussen die blijkbaar klaarkomen bij het gebruik maken van de hoorn. Terwijl sommigen twee korte stoten geven (wat al genoeg is om je uit de slaap te rukken), zitten er tussen die meer dan een minuut lawaai blijven maken.

En het toppunt van alles hebben we gisteren gezien. De trein uit het filmpje kwam een minuut of 10 later over een ander spoor achteruit gereden. Aan de overweg kwamen dus eerst de wagons in beeld. De locomotief gaf geen kik, dus het verhaal dat aan elke overweg gewaarschuwd moet worden klopt van geen kanten. Bovendien zijn de overwegen uitgerust met grote slagbomen waartussen je niet kunt slalommen.

De vaste bewoners hier moeten hun huizen wel super geïsoleerd hebben of hun huis 'gekregen' hebben en verder gratis wonen.

Maar goed, het was de allerlaatste nacht hier en tegen 09:30 zijn we eindelijk zover om te gaan ontbijten. Daarna uitchecken en koffers beneden afgeven zodat we nog een uurtje de stad in kunnen.

We flaneren wat over 4th avenue, geven onze (bijna) laatste $ uit en zijn om 12 uur terug aan het hotel voor de shuttle. Dit is zeer ruim op tijd voor de vlucht van 15:20, maar gaat niet anders omdat de shuttle daarna bezet is.

Het afleveren van de koffers loopt van een leien dakje. Er wordt wel wat gegrapt dat we wel héél lang hier zijn geweest gezien het verschil tussen pasfoto en realiteit. Dan door naar de controle en tot onze verbazing worden onze pasfoto's nauwelijks bekeken. Niks verlengde vakantie dus ;)

We vertrekken dan toch vanuit het nieuwe gedeelte en hebben alle tijd van de wereld om de shops te bezoeken.

Om 14:45 begint dan eindelijk het boarden. We zitten redelijk vooraan in het vliegtuig en komen dus een kwartier later als laatsten aan boord.

Na een vlucht zonder bijzonderheden landen we perfect op tijd in Ijsland. Na de paspoortcontrole en de inmiddels bekende blik en glimlach kunnen we nog snel een broodje naar binnen werken. Daarna kunnen we al weer aan boord van het volgende vliegtuig voor de eindsprint naar Schiphol.

Maar eens boord gaat het moeizaam. Het bandje met veiligheidsvoorschriften hapert steeds op dezelfde plaats. Nu zou je denken dat ze het na twee keer dan maar op de ouderwetse manier uitleggen. Maar nee hoor: tot vijf keer toe wordt de band opnieuw opgestart, om telkens weer opnieuw bij dezelfde mededeling te stoppen. En zo moeten ze het dan toch nog zelf uitleggen. Ondertussen komen we wel 20 minuten later dan voorzien los van de finger en nog eens 10 minuten later van de grond.

We moeten wel een stevige wind in de rug hebben gehad want om 12:40 uur wordt de kist aan de grond gezet. Exact het uur dat voorzien was. Het is wel zowat de ruwste landing die we ooit hebben meegemaakt.

Bagage afhalen en door de grenscontrole die er eigenlijk geen is en naar buiten. Hier staat een gedeelte van onze jongere generatie ons al op te wachten. Blij dat ik zelf niet hoef te rijden of in de trein moet hangen.

Thuisgekomen ontdekken we dat de TSA (douane in Anchorage) twee koffers heeft doorzocht. Heb ik dan toch een crimineel voorkomen? ;)

En nu zit het er dus definitief op. We hebben drie fantastische weken gehad maar waarschijnlijk zal het nu een tijdje duren eer er weer een vervolg op deze blog komt ;) (Hoewel we met een ideetje voor volgende winter spelen...)

Kijk (als het jullie interesseert natuurlijk ;) ) komende dagen en weken nog maar eens naar de verslagen want we gaan nog wat filmpjes toevoegen.

18 juni: Juneau - Anchorage

Vandaag werken we ons kortstondige verblijf in Juneau in omgekeetde richting af.
Opstaan, eten, uitchecken, bus en kort stukje te voet naar luchthaven.

Maar goed dat we wakker zijn bij het uitchecken want daar proberen ze ons het dubbele voor ons ontbijt te laten betalen. Het is de derde keer dat we een verkeerde rekening gepresenteerd krijgen en, toch gek, telkens serieus in ons nadeel...

Wanneer we de bus nemen is het droog, maar tegen dat we aankomen valt de regen met bakken uit de lucht. Dus schuilen we even in het bushokje en kunnen dan, tussen twee buien door, droog aan de luchthaven zelf geraken.

We zijn mooi op tijd, en maar goed ook. Blijkbaar ben ik de afgelopen drie weken een beetje veranderd :D . Ik mag twee keer mijn boardingpas laten scannen en mijn paspoort alleen is ook al niet meer goed genoeg. Of ik nog andere documenten met foto heb? Tuurlijk, maar allemaal dezelfde foto. Ik begin al te vrezen dat ik een scheermes moet kopen, maar blijkbaar zie ik toch nog eerlijk uit en mag uiteindelijk doorlopen. Benieuwd of morgen mijn verblijf in Alaska echt eindigt ;)

Om 12:50, een half uur voor het voorziene vertrekuur zitten we al in onze stoel ingesnoerd. 25 minuten later zijn we van de grond en om 14:50, dikke 20 minuten vroeger dan voorzien, staan we in Anchorage.
Toen we hier drie weken geleden aankwamen, schreef ik dat het een kleine en rustige luchthaven was. Deze stelling moet ik drastisch herzien! Supermodern, groot en druk. De eerste minuten lopen we rond als een kip zonder kop, maar nadat we het eens rustig bekeken hebben, vinden we onze weg naar de bagageband. We hebben weer recht op een shuttle van het hotel, en dus gebruiken we één van de gratis telefoons met verkort nummer om deze te bestellen. Elk hotel heeft zijn eigen verkort nummer en het systeem werkt perfect. Er wordt ons een busje beloofd binnen 20 minuten.

Blijkbaar heeft de luchthaven een nieuw en oude gedeelte. Alle Amerikaanse maatschappijen vliegen van en naar hier. Icelandair wordt hier nergens aangeduid. Bij het vertrek naar Juneau was ons al opgevallen dat alles redelijk nieuw was, maar we gingen er van uit dat dit het verschil tussen vertrek- en aankomsthal was. Niet dus.

Vijfentwintig minuten na ons telefoontje stopt het busje bij ons. De sympathieke chauffeur geeft ons een sightseeing, nog wat tips voor bezienswaardigheden en goede restaurants en levert ons om 16:05 netjes af aan het hotel. Zoals beloofd krijgen we dezelfde, minder luidruchtige, kamer als vorige week.

Maar we willen dus eerst de film over de aardbeving van 1964 (nochtans een heel goed jaar ;) ) bekijken. Best wel indrukwekkend met originele beelden en getuigenissen van overlevenden. Moest dit nu gebeuren, zouden er duizenden doden vallen. Toen zijn er honderd-in-de-dertig doden gevallen door de beving met een kracht van 9.2 op de schaal van Richter. Bijna allemaal door de verwoestende tsunami's die op de beving volgden.

Om 17:25 is de film gedaan (we zijn trouwens weer volledig gescand vooraleer we binnen mochten) en wandelen we naar de ULU factory voor de vergeten foto's van vorige week. Achter de factory loopt een rivier waar intens op zalm wordt gevist. Tientallen vissers, maar geen zalm gezien.

Tegen half zeven is het tijd voor ons laatste avondmaal. We volgen de raad van onze chauffeur en lopen binnen bij Humpy's. De zaak zit stampvol en we vinden buiten nog 1 vrije tafel. Na een tijdje zet zich een Amerikaans koppel bij ons aan tafel en raken we een hele tijd aan de praat (en ons eten koud). En weer worden ons de keutels uit de neus gevraagd :)

We krijgen wel weer een tip en om 20:00 zitten we klaar om naar het.... noorderlicht te kijken. In de cinema welteverstaan. Prachtige film met opnames van de mooiste noorderlichtmomenten in Alaska sinds 1981.

Na de film nog een paar winkels in en uit en de dag zit er weer op.
Hier in Anchorage hebben we zeker niet te klagen over het weer. Droog en zacht (op het benauwde af). De stad zelf is best aangenaam om te bezoeken. Je hebt hier zeker niet het beklemmende gevoel dat we in Fairbanks op een gegeven moment hadden.

Om jullie mee van onze trein te laten genieten, hieronder een filmpje (geluid aanzetten). Op de foto zie je ons hotel liggen als je tussen de eerste brugpijlers kijkt.

17 juni: Whalewatch en terug naar Juneau.

We hadden het vannacht al gehoord, maar bij het opentrekken van de gordijnen om 05:45 uur krijgen we bevestiging: Troubles in Paradise! Regen, regen en nog eens regen.
Maar niets aan te doen, we kunnen het niet veranderen. Daarom maar regenjas en -broek uitgehaald en aangetrokken.

Na het ontbijt moeten we al uitchecken en de koffers worden in een verzamelhok gezet.

Met een reeds geplande taxi worden we naar Gustavus Dock, zo'n 17 km verder, gebracht. Hier ligt het bootje (in vergelijking met die van gisteren) op ons te wachten. Er kunnen 23 man/vrouw mee, maar we zijn nauwelijks met de helft. In tegenstelling met de windstilte aan de lodge, waait het hier verdomd hard. Zo hard dat we toch nog gauw een pilleke tegen de zeeziekte nemen.

De boot dobbert behoorlijk over de golven, maar we houden ons ontbijt binnen. Aangekomen op de eerste plek zien we al snel een paar bultruggen zwemmen. Het waait nog steeds met felle rukwinden, maar we kunnen onder een luifel buiten op het dek staan. Wanneer een bultrug achter de boot ons zijn staart laat zien, zeg ik nog tegen Annette dat die diep zal gaan. Nog geen minuut later duikt hij op een goede voetbalveldlengte in vol ornaat op uit het water! En net als in Canada twee jaar geleden, heb ik hem weer niet op de gevoelige plaat. Maar wat een pracht zoals dit machtige beest omhoog komt en zich dan op zijn zij laat vallen. Het gebeurt zo snel en is even snel weer voorbij. Zoals de kapitein zegt: je hebt anderhalve (1,5) seconde de tijd om te richten en af te drukken, maar bent zo onder de indruk dat dit zelden lukt. Maar hij staat op onze menselijke harde schijf en wordt niet meer gewist ;) Annette heeft wel een stukje op film kunnen vastleggen (komt online wanneer we weer thuis zijn).

Na dit schouwspel wil de kapitein rustiger water opzoeken en dus vertrekken we hier. Het is gewoonweg niet te geloven hoe, op slechts een kwartier varen, rustig het water is (en het is droog!). Een vlakke spiegel en door de lage wolken zie je niet eens het onderscheid meer tussen wolken en lucht. Een paar dobberende bootjes, een dozijn vogels, en voor de rest: rust. Maar ook geen walvissen en dus keren we na een klein half uur weer om, op zoek naar een nieuwe plek.

Maar dan slaat het 'noodlot' toe. Eén van de motoren raakt oververhit en begint gevaarlijk te roken. Gelukkig hebben we er twee en kan de boot verder op één motor. Maar even later zitten we weer in ruwer water en de schipper kiest toch eieren voor zijn geld (eigenlijk ons geld he): we varen terug binnen. Hij heeft schrik dat het weer slechter wordt en dat we het niet redden met één motor.

Tegen een gezapig tempo stampt de boot zich door de golven terug naar de aanlegsteiger waar we om 11:30, een half uur vroeger dan voorzien, aankomen. Het waait en regent stevig en onze taxi is door het onvoorziene aankomstuur natuurlijk nog niet ter plaatse. Gelukkig kunnen we van de nood een deugd maken en genieten van de massa's zeearenden die op het strand zitten.

11:50 is ons busje ook daar en kunnen we terug naar de lodge. Onderweg stoppen we nog even bij een lokaal cafétje voor een koffie en om 12:45 staan we al weer aan de lodge.

Wat eten en daarna de foto's tevergeefs proberen uploaden en het lange wachten op 17:30 uur kan beginnen. Aanvankelijk regent het pijpenstelen, maar geleidelijk klaart het toch op.

Om 16:00 pikken we nog een film over de onderwaterwereld van Glacier Bay mee. Die is echter al om 16:20 afgelopen en dus gaat het wachten verder. Bovendien hebben ze ons een uur te vroeg ingeboekt voor de shuttle. Nieuw vertrekuur: 18:45.
De (kortere) wandelingen rond de logde hebben we al gedaan en bovendien is het door de regen overal spekvettig, dus dat is ook niet echt een optie.

Dan maar terug het restaurant in voor een crêmeke/chocomouse. Na al dat gezonde eten van de afgelopen weken kunnen die paar calorieën er ook nog wel bij ;)

Om 19:00 arriveren we uiteindelijk aan de luchthaven van Gustavus. Ze hebben hier een fonkelnieuwe start- en landingsbaan om U tegen te zeggen. De 'aankomst- en vertrekhal' bestaat uit... twee, tot op de draad versleten, houten barakken. Het contrast kon niet groter zijn. Zijn we gekomen met Wings, vertrekken doen we met de andere maatschappij Seaplanes. De toiletten van deze laatste bevinden zich bij Wings. Om maar te zeggen...

Hun vliegtuig daarentegen... ferm. Het grootste wat we op de korte afstand gehad hebben en redelijk nieuw. Het is weer slecht weer en dus mogen we weer enkele 'bumps' verwachten, maar het valt al bij al mee. Er wordt laag en kort tegen de bergen gevlogen. We kunnen praktisch de bomen tegen de flanken tellen. Na iets meer dan een kwartier staan we al weer op de grond in Juneau.

We vertikken het ons geld aan een taxi te geven en wandelen op ons gemakje (we hebben de bus toch net gemist) naar de bushalte. En hier zit ik dus dit verslag over deze, naar ons gevoel verloren, dag te typen. We begrijpen niet goed waarom men ons bij All Alaska Travel (want die hebben dat voor Greatlakes geregeld) niet met een vroege namiddagvlucht heeft laten vertrekken. Dan hadden we vanmiddag hier nog de Mendenhall gletsjer kunnen bezoeken. Nu hebben we die alleen vanuit de lucht gezien (wel machtig) en de tijd in Juneau was er te kort voor.

Een geluk dat die bultrug onze dag deze morgen nog iets heeft goedgemaakt.

Het zit er nu dus zo goed als op. Morgen zijn we rond een uur of drie weer Anchorage en we hopen daar nog iets te kunnen ondernemen.

Op de bus zien we trouwens meer afstammelingen van de echte Alaskanen dan we in drie weken gezien hebben. Behalve wij twee zitten en nog twee andere blanken, en de bus zit zo goed als vol.

Hier in het Baranof kunnen ze in eerste instantie geen kamer op onze naam vinden, maar al snel blijkt dat we zijn omgeboekt naar een suite :)

Dan toch nog een mooie afsluiter van de dag...

Foto's van voorbije dagen zijn eveneens online.

16 juni: Glacier Bay N.P.

Gisterenavond zijn we gaan slapen met het geluid van spuitende walvissen. Hier laten we het raam met plezier openstaan.

Vandaag moeten we vroeg uit de veren, heel vroeg. Om 06:00 zitten we al aan het onbijt want om 07:00 moeten we inschepen.

Gelukkig is er niet te veel volk zodat we alle plaats hebben om rond te lopen en te zitten. We horen ook nog eens Nederlands spreken door twee andere koppels. Eén ervan heeft vijf jaar geleden, na een vakantie in Canada, net als ons de microbe te pakken gekregen. Ook zij zijn trouwe klant bij Greatlakes Travel en waren de eerste keer in Noord-Amerika ter gelegenheid van hun 25-jarig huwelijk. Kijk dus maar uit ;)

Half acht vertrekken we voor een cruise die zo'n acht uur zal duren. Blauwe hemel, frisse zeelucht en al onmiddellijk 'onze' walvissen en bruinvissen in zicht. Even later duiken tientallen zeeotters op.

Wat de volgende uren volgt is iets van 'ik wil wel, maar kan niet': beschrijven wat we zien. On-ge-loof-lijk mooi! We varen de fjorden in: Smaragdgroen water, imposante bergen, eilanden - nu eens begroeid, dan weer kaal.
We zien onder andere: walvissen, bruinvissen, zeeotters, honderden zeeleeuwen op eilandjes, vier (!) bruine beren op de stranden, verschillende langharige berggeiten (hebben we twee vakanties in Canada achter gezocht en nooit gezien), papegaaiduikers, zeearenden en tientallen andere vogelsoorten.

Even voor de middag komen we aan bij de Margerie gletsjer. De motoren worden stilgelegd en je hoort voortdurend het kraken en knallen van het millimeter voor millimeter bewegende ijs. Af en toe breken enkele stukken af, maar een grote instorting krijgen we niet te zien. De drijvende ijsbergen zijn hier minder talrijk en minder indrukwekkend dan in Valdez, maar hier kunnen we wel veel dichter bij de gletsjer komen: tot op een kleine 400 meter. En toch kijk je tegen een ongelooflijke muur van ijs aan: 76 meter hoog, 1.6 km breed. Wat je niet ziet is dat de gletsjer 33.7 kilometer lang is en 15 tot 30 meter onder water reikt. De omvang van de gletsjer is stabiel en hij beweegt aan een snelheid van 1.8 tot 2.4 meter per... dag, oftewel 610 meter per jaar! Geen wonder dat je het steeds hoort kraken. Je moet het in levende lijve hebben gezien om het je te kunnen voorstellen.

We bevinden ons nu trouwens op de grens met Canada.

Na een half uur worden de motoren gestart en krijgen we onze lunch. We zetten koers naar de Reid gletsjer (6 - 40 m hoog, 1.2 km breed en 15 km lang). Wegens het prachtige weer varen we echter eerst nog wat verder naar de Johns Hopkins fjord. Hier krijg je het mooiste panorama van het park voorgeschoteld: de gelijknamige gletsjer met achterliggend gebergte. In mei en juni mag deze fjord niet bevaren worden ter bescherming van jonge zeeleeuwen, dus we geraken niet bij de gletsjer.

We hebben de afgelopen jaren toch al één en ander natuurschoon gezien, maar vandaag staat met stip op nummer 1.

Met nog zo'n 140 kilometer terugweg voor de boeg (letterlijk dan) wordt nu vlot door gevaren.

Mee aan boord is een ranger die heel de dag uitleg geeft over dieren en landschap en ondertussen ook uitkijkt om wild te ontdekken. En het moet gezegd worden: hij heeft er een heel goed oog voor. Zonder hem hadden we niet de helft gezien van wat we nu hebben gezien.

Bekijk de laatste twee foto's eens om te zien hoe groot het onderscheid hier tussen eb en vloed kan zijn (naargelang de maanstand tot 8 meter verschil!)

Om 15:30 zijn we zoals voorzien terug aan de lodge. Even naar de kamer, waar we nieuwsgierig worden naar de foto's, en dus toch maar een selectie uit de 379 beeldjes maken. En dan heb ik bijlange na niet de meeste foto's gemaakt.

Na het bekijken van al dat moois zijn we plots toe aan een schoonheidsslaapje en leggen we ons een kwartiertje te rusten. Voor jullie fantasie op hol slaat: elk op zijn eigen bed :p

Kwart na vijf vertrekken we voor een wandeling in de buurt van de lodge.

Na anderhalf uur door het regenwoud lopen, rammelen we van de honger. Deze stillen we in het restaurant van de lodge (het is dat, of kin kloppen, want voor de rest is hier niks). Niet dat dat slecht is, want het is lekker en we hebben zicht op spelende bruinvissen. Wat wil een mens nog meer?

Morgen onze laatste excursie, walvisjagen (figuurlijk he, want we begrijpen nog steeds niet waarom sommige mensen deze prachtige dieren doden voor wat levertraan). Volgens de laatste prognose wordt het een verregende dag. Het is nu trouwens al zwaarbewolkt.

Na de excursie moeten we nog zo'n vier uur hier blijven. Vermits we niet meer in de chalet kunnen, zullen we in de lobby moeten blijven. Voordeel is wel dat dit de enige plek met een beetje wifi is en dus zullen we dan proberen om de foto's online te krijgen.

Nu terug inpakken en dan onze nest in. Tot morgen!















Foto's staan er nu eindelijk ook op. Voor zij die dit bericht al gelezen hebben: ik heb er een paar wist-je-datjes bijgevoegd.