08 juni: Riverboat Discovery

Na een veel te korte nacht maakt Annette me om 08:40 wakker. Ik heb geen wekker gehoord en heb zelfs niet gehoord dat het water in de badkamer liep!

Na het ontbijt kunnen we het rustig aan doen en dus werk ik de blog bij terwijl Annette de was doet.

Om 13:00 komen we aan bij Riverboat Discovery. Iets vroeger dan nodig. Dit is de eerste plek waar het massatoerisme vanaf druipt. Er staan een vijftal bussen op de parking en er loopt/zit heel wat volk. We vrezen het ergste, verwend als we zijn door de vorige excursies. Maar als we terug buiten komen na het afhalen van onze tickets, blijkt het grootste deel van het volk op de bussen te zitten. Deze krijgen onderrichtingen van dames in fluojasjes die staan te gebaren alsof ze een Boeing 747 naar een finger leiden. Alles op zijn Amerikaans dus.

Nadat de bussen verdwenen zijn komt echter de volgende lading aan. Gelukkig zitten de meesten echter niet eens half vol.
Hier wil ik in het hoogseizoen echt niet tussen zitten. Nu is op het grootste schip wel zeker plaats voor 848 personen, maar toch.

Eenmaal vertrokken volgt een typisch Amerikaanse show. Een watervliegtuigje moet opstijgen vanaf de Chena rivier, een rondje draaien en dan weer landen. Dan wordt er live contact gelegd met de piloot en worden hem de typische vragen gesteld. De piloot horen we door de luidsprekers op de boot spreken. De entertainer gaat daarna verder met zijn show. Inclusief de flauwe, ingestudeerde grappen. Na een half uur blijven we stilliggen aan aan een hondenkennel en wat dacht je? We schakelen 'live' over naar de kant, waar een nest puppies wordt geshowd . Een gespan met tien honden voor een quad staat hevig opgewonden klaar om te vertrekken en doet dat even later ook.
De uitleg op zich is best wel interessant, maar het overdreven enthousiasme en grappen is er echt te veel aan. Wat een contrast met de rustige en deskundige uitleg zonder veel franjes die Michael ons gisteren gaf...

Er worden enkele bemanningsleden voorgesteld en opgehemeld en er volgt telkens een applaus. Het publiek bestaat overigens uit een bus van de boerinnenbond en een hoop bejaarden. Enige voordeel: we horen bij de jongsten.

En zo gaat het heel de tijd verder. Telkens we ergens langs varen, wordt er 'live' overgeschakeld naar de kade en staat er iemand een lesje op te dreunen.

Het wordt ons echt te veel wanneer ze doen of ze aan land plots een groepje kariboes "ontdekken". Ze staan verdomme achter draad en zodra we gepasseerd zijn worden ze een stal ingejaagd!

Mogen we overboord springen??

Na een uur leggen we aan in Chena Village. Een origineel indianendorp dat hier werd gereconstrueerd. Na hetgeen we allemaal hebben gezien en gehoord beginnen we overal aan te twijfelen ;)
Er worden demonstraties en uitleg over de blokhutten, soorten klederdracht en dierenhuiden gegeven. Iedereen heeft zijn teksten mooi van buiten geleerd.

Na de verplichte nummertjes mag iedereen vrij rondlopen en we besluiten naar de sledehonden te lopen. Goede keuze: blijkt een soort vragenuurtje te zijn waar het publiek aan een "musher" naar hartenlust vragen kan stellen. Antwoorden komen uit de luidsprekers zodat iedereen goed kan volgen. Gedaan met het showaspect. Gewoon spontane antwoorden over de races en verzorging van de honden. Deze jongedame doet voornamelijk mee aan middellange afstandsraces die enkele dagen duren.

Om 16:15 vertrekken we terug richting Fairbanks. Tot onze opluchting houdt de entertainer nu zijn mond en kunnen we op ons gemak de omgeving bekijken. Langs de rivier woont duidelijk de gegoede klasse van Fairbanks: kasten van huizen, zeker in vergelijking met de 'cabins' waar velen in wonen. Michael, onze gids van gisteren, vertelde ons dat hij in zo'n cabin woont, zonder stromend water zelfs. Ze moeten hun water aan een centraal afhaalpunt halen en er zeer zuinig mee omgaan. Douchen doen ze bv. als ze gaan fitnessen of op het werk. Bij het afwassen wordt het spoelwater bewaard en de volgende dag gebruikt om de afwas zelf mee te doen. Per week verbruiken ze slechts 95 liter water! En om nog even terug te komen op 'in de wildernis' leven. De brievenbus van zijn vorige cabin stond op... 11 kilometer afstand aan de rand van de weg. Dan moet je al zeker zijn dat de postbode al gepasseerd is vooraleer je gaat kijken of er post is ;)

Het is 17:10 en we zijn weer terug waar we vertrokken zijn, en daar zijn we helemaal niet rouwig om. Het is zo'n 25° C en overal rondom ons hangen dreigende wolken. Wij lopen nog eens snel door de Walmart maar zijn beiden te moe om 'pap' te zeggen. Als we buiten komen heeft het inderdaad geregend en is het duidelijk afgekoeld.
Daarom besluiten we naar het hotel terug te rijden en daar te eten.

Gisteren en vandaag samen 46 km gereden.