Het ontbijt is er eentje om U tegen te zeggen: maar liefst tien verschillende soorten warm eten, en dan nog het koude buffet (dat wel iets beperkter is).
Na het ontbijt kunnen we het een beetje rustiger aan doen want we hoeven pas om 12:00 uur aan de luchthaven te zijn. We moeten wel nog even naar de Safeway voor een lunchpakket.
Wanneer we aankomen bij de Northern Alaska Tour Company staat al een groepje mensen buiten. Er volgt echter een aangename verrassing: wij zullen de rest van de dag met nog één ander koppel (uit Nieuw-Zeeland) en de gids doorbrengen. Na een korte uitleg en onderlinge voorstelling wandelen we naar het vliegtuig waar de piloot ons al staat op te wachten. Normaal kunnen er tien man/vrouw mee maar vandaag nemen we met 5 + piloot plaats. De vijfde man is, net zoals enkele dagen geleden in Homer, iemand die niet deelneemt aan de tour maar gewoon naar Coldfoot moet. Ik moet direct terugdenken aan Hayden en hoop dat het deze keer anders zal zijn, want de kerel zit schuin voor mij. De piloot kondigt trouwens meteen aan dat het 'a bit bumpy' gaat worden onderweg.
En of het 'bumpy' is. Eenmaal in de lucht gooit het tweemotorige toestel zich naar alle kanten en de eerste 20 minuten horen we voortdurend waarschuwings 'piepjes'. Ik denk dat Hayden hier niet alleen de inhoud van zijn maag naar buiten zou hebben gewerkt, maar zijn complete maag ;) . Wij kunnen ons gelukkig allemaal goed inhouden en zullen proper landen.
Foto's maken zit er echt niet in, maar het landschap onder ons is prachtig. Bergen, heuvels, brede rivieren, sneeuw en natuurlijk de pijpleiding. We vliegen redelijk laag zodat we alles goed kunnen zien.
Om 14:10 staan we weer veilig aan de grond op het vliegveld van Coldfoot. Nu ja, vliegveld is eigenlijk veel gezegd. Een gravel landingsstrook en 2 kleine hangars. Onze gids, Michael, staat ons al op te wachten naast zijn VAN. Volgens hem hebben we geluk vandaag want gisteren heeft het de godganse dag geregend. Coldfoot zelf ligt aan de andere kant van de Dalton Highway. Denk nu niet dat hier iets te zien valt. Er is een truckerscafé (het laatste voor Prudhoe Bay dat 390 kilometer verder ligt) met één brandstofpomp. Hier werden ook regelmatig opnames gemaakt voor de 'Iceroad Truckers' een serie die volgens Michael 'ook niet helemaal waarheidsgetrouw' is ;). Verder staat er een serie woonunits zoals die bij ons op een grote bouwwerf staan, een paar hangars en blokhutten. Verder staan er, verdekt tussen de bomen, nog wat permanente tenten waar tijdens de drie zomermaanden hikers kunnen overnachten.
Michael laat ons nog de kennel sledehonden van de café-uitbater zien: de beestje hebben elk hun eigen hok en zijn allemaal vastgebonden aan een paal. Tijdens de zomermaanden worden ze af en toe ingezet om een quad te trekken. Kwestie van in vorm te blijven.
Het hele 'dorp' is één grote modderpoel na de regen van gisteren en we rijden ons ei zo na vast in één van hen. Gelukkig heeft Michael 'wat' ervaring en met enige moeite komen we dan toch los zonder dat we tot onze enkels in de modder hoeven te staan.
Om 14:45 beginnen we dan aan de eigenlijke terugweg naar Fairbanks. Het is aangenaam warm bij 19 à 20° en de rest van de dag zullen we een afwisseling van wolken en zon krijgen met heel af en toe enkele druppels regen (maar je kunt de druppels tellen, zo weinig).
Wanneer we om 15:45 een eerste stop aan een meer houden, maken we kennis met het 'wild' dat we de rest van de dag met ons zullen meeslepen: muggen! Gelukkig hebben we ons voor vertrek al ingesmeerd met de strafste 'Off!', het landelijke spul tegen deze kwelgeesten. Je hebt dit in verschillende varianten met telkens een ander percentage deet, het effectieve bestanddeel. Dat van ons heeft 98,25 %. Op zich ongezond spul maar wel effectief. We worden enkel op onze handen gestoken omdat we die na aanbrengen dienen te wassen.
Michael had gehoopt dat we hier een moose zouden zien maar dat is dus niet het geval. In dit deel van Alaska zit alle soorten wild dat je maar kunt aantreffen in de staat. Omdat het hier echter zo uitgestrekt is en er zo weinig voedsel is, is de concentratie van het wild echter zeer gering (en dus ook de kans om er te zien).
Gelukkig heeft het landschap (prachtige uitzichten) genoeg te bieden en weet Michael een hele hoop te vertellen, zodat het eigenlijk nooit gaat vervelen. De weg is niet voor niets verboden terrein voor huurvoertuigen: het grootste deel is onverhard en daar waar macadam ligt, is hij vol putten en bulten. Er zijn slechts één of twee verhuurfirma's die toestemming geven om over de Dalton te rijden. Hij/zij die klachten heeft over de toestand van onze wegen moet hier eens komen rijden - en dat geldt eigenlijk voor 80% van de wegen in Alaska.
Het enig verkeer dat je hier ziet zijn vrachtwagens en pick-ups met personeel voor onderhoud van de weg en oliepijplijn.
Na een paar korte tussenstops komen we om 17:10 aan op de Noordpoolcirkel: 66°33' . Michael geeft wat uitleg over het geheel en dan wordt de rode loper uitgerold voor de foto's. Midden op de loper is een gele tape geplakt die de grens moet voorstellen.
Er komt nog een camper aangereden en wanneer dat koppel foto's maakt zie ik hem naar mij kijken. Op hetzelfde moment vraagt hij en stel ik voor om foto's van hen beiden te maken. Ik moet toch wel een accentje hebben want hij vraagt of wij 'Germans' zijn :)
Blijken zijzelf Wiener te zijn. Zij hebben dus een camper gehuurd bij het bedrijf dat wel toestemming voor de Dalton geeft en ze zijn onderweg naar Prudhoe Bay, Deadhorse en de Noordelijk Ijszee.
Om 17:35 worden de muggenaanvallen ons toch te veel en rijden we verder richting Yukon rivier waar ons avondmaal staat te wachten.
Vooraleer het zover is laat Michael ons zien en voelen dat we al heel de tijd op permafrost rijden en lopen. Het lijkt op moeras met dat verschil dat de zompige laag slechts zo'n 15 cm dik is. Hij maakt er een gat in waar we maar net onze hand in kunnen steken. Wanneer je er tot iets voorbij de pols in steekt kun je voelen dat de ondergrond stijfbevroren is.
Het is al 20:00 uur wanneer we aankomen bij de Yukon rivier en gelijknamig Camp, en dan liggen we al 1,5 uur achter op schema. Na een heerlijke soep, salade met zalm en een bosbessentaart wandelen we nog even tot aan de imposante Yukon en springen even binnen in de 'giftshop': een houten barakje van 2 op 3 meter waar handgemaakte souvenirtjes worden verkocht. De meeste zijn gemaakt van berkenschors en zo delicaat dat we ze nooit ongeschonden thuis zouden krijgen. En het vrouwtje is nog wel speciaal voor ons daar gebleven want wanneer wij vertrekken, houdt zij het ook voor bekeken en vertrekt met haar bootje stroomopwaarts naar haar huis in de wildernis.
Twintig voor tien steken we de Yukon over en hebben we nog 215 kilometer voor de boeg. Het is inmiddels zo stil geworden op de weg dat we de komende 170 kilometer slechts een handvol trucks zien. En als die komen aanstormen kun je maar beter langs de kant gaan. Gelukkig staat iedereen via lekker ouderwetse 'CB-bakjes' met elkaar in verbinding.
Zo'n 130 kilometer voor Fairbanks eindigt de Dalton en gaat het verder over de Elliott Hwy. Deze is verhard maar toch in erbarmelijke staat.
Er wordt weer een halte gehouden aan de 'Wildwood General Store' dat wordt uitgebaat door een koppel met ... 23 kinderen: 5 'eigen' en 18 geadopteerde. Alles heel primitief en tijdens onze aanwezigheid valt de generator uit zodat het binnen behoorlijk donker wordt. Het is ondertussen 23:45 maar de zon schijnt nog steeds.
Een half uurtje later zijn we weer op weg en zijn getuige hoe de rode zon op spectaculaire wijze achter een heuvel verdwijnt (let op, is nog steeds niet zonsondergang, die is pas rond 01:30 u). De chauffeur van een zeldzame tegemoetkomende pick-up waarschuwt ons dat achter de volgende bocht een moose met twee kalveren staat te grazen. Voor de derde keer kunnen we slechts een glimp opvangen want ze verdwijnen onmiddellijk tussen de struiken. En weer is er geen spoor meer van te bekennen. En dan zeggen dat is het enige wild is dat we te zien hebben gekregen!
Om 01:45 uur stoppen we voor 'the office' en zit er weer een fantastische dag op. We krijgen nog een certificaat dat we over de Noordpoolcirkel zijn geweest en kunnen dan terug rijden naar ons hotel.
Er rijdt op dit moment meer verkeer rond dan we de rest van de dag hebben gezien. De Walmart (grootwarenhuis) blijkt 24/24 open te zijn en de parking is drukbezet. Twee uur 's nachts!
Doodmoe maar voldaan komen we om 02:15 op onze kamer. Uit nieuwsgierigheid nog snel de foto's bekijken en om 02:45 gaat het licht letterlijk uit.
We hebben tijdens het samenstellen van de reis om budgettaire reden overwogen om deze excursie te schrappen (je kunt immers later ook in Europa naar de Noordpoolcirkel). Nu zijn we blij dat we het niet gedaan hebben.
We hebben ons vandaag 420 kilometer laten rondrijden.
PS: We hebben een filmpje van de beer in Valdez online gezet. Gewoon even terug naar het verslag van 05 juni kijken (net voor de foto's). De rest van de filmpjes gaan we toevoegen wanneer we terug thuis zijn. Is nu zoveel werk dat we anders aan 'qualitytime' moeten inboeten ;)
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten