We doen alles op ons gemak om Lori de tijd te geven het ontbijt klaar te maken. Wanneer we om 06:30 beneden komen is de tafel.... LEEG. In geen velden of wegen een Lori te bekennen. Onze (en dan vooral mijn) vrees wordt bewaarheid. Op een kastje ligt een een draagbare telefoon met daarnaast het bericht dat ze in alle gevallen gebeld mag worden (bericht ligt er altijd). Zelf wonen ze in het huis vóór de B&B. Annette begint te bellen en krijgt er telkens de voicemail.
Ik heb ondertussen de auto van straat gehaald (mocht vannacht niet aan de woning staan omdat de man des huizes gisteren de oprit geteerd heeft) en begin al in te laden. We kunnen niet blijven wachten tot mevrouw goesting heeft om op te staan (zowel zijzelf als de dochter werden gisteren ingelicht) en uiteindelijk zit er niets anders op dan een briefje en $ 5 voor de was achter te laten, en met lege maag te vertrekken. Niet bevorderlijk voor het humeur en wie mij kent weet wat dat wil zeggen...
We stoppen aan de Safeway in de hoop daar een ontbijt te krijgen maar vangen bot. Dan maar door naar de bakkerij waar we zaterdagavond gegeten hebben. Hier krijgen we wel wat en de mok koffie doet wonderen.
Door heel het gezever is het ondertussen wel al bijna 8 uur eer we weg zijn en we moeten ten laatste om 12:30 aan de tunnel zijn om de veerboot niet te missen. Het is gelukkig erg rustig op de weg, minder verkeer dan bij ons op een vroege zondagmorgen, en we schieten dus goed op. Zo goed dat we besluiten de Skilak Lake Road te nemen. Deze gravelweg loopt vrijwel parallel met de highway maar je hebt hier meer kans om wild te zien en je kunt tot aan het gelijknamige meer rijden. Zaterdag hebben we de aansluiting hiernaartoe gemist. Het lijkt wel of we de enige zijn hier want 25 km lang zien we geen kat (en dus ook geen wild). We stoppen 5 minuten aan een kleiner meertje en zien daar op de kaart dat het Skilak slechts een paar kilometer verder ligt. Het is hier muisstil, het enige wat we twee keer horen is een huilende wolf.
Wat een geluk dat we tot aan het Skilak rijden; prachtig meer dat door gletsjerwater wordt gevoed en dus de typische blauw tot smaragdgroene kleur heeft.
We zijn nog geen vijf minuten terug vertrokken of er loopt een stinkdier over de weg. Tegen de tijd dat ik de camera in aanslag heb is het mormel al weer tussen de bomen verdwenen. Maar het wordt nog beter. Vlak na een bocht staat een camper midden op de weg stil. Naast het vehikel is een zwarte berin met twee welpen aan het grazen. Aan de andere kant van de weg zie ik nog een derde welp lopen. De beestjes zijn echter moeilijk te fotograferen. We kunnen niet uitstappen en de inzittenden van de camper eisen de beren voor zich op door te blijven staan. Zie je meer dan 25 km niemand en wanneer je dan iemand ziet, staat hij in de weg!
Wanneer twee tegenliggers doorrijden, vluchten ma en haar keuters het bos in.
We 'verliezen' met dit alles wel kostbare minuten en tot overmaat van ramp moeten we bijna nog eens 10 minuten inleveren aan wegenwerken. Wanneer we eindelijk kunnen verder rijden, gaat dit zo tergend traag dat er ergens iets begint te kriebelen. Als dan ook nog blijkt dat we nog zo'n 80 km moeten rijden en het al 11:30 is, zie ik mij genoodzaakt over te schakelen op de Europese rijstijl. Gelukkig besluit onze voorligger hetzelfde te doen en lopen we dus minder risico door een trooper (politie) te worden gefotografeerd (dat zal later nog meer dan genoeg gebeuren)
Wij hebben alleszins geen trooper gezien, nu maar hopen dat zij óns niet gezien hebben.
Na een best wel spannend uurtje komen we om 12:20 aan bij de tunnel. Net op tijd want er moet nog tol betaald worden en om stipt 11:30 mag de eerste auto de smalle tunnel inrijden. Omdat deze ook door treinen wordt gebruikt, rijden we in feite over het spoor. Aan het tolstation werd ons met aandrang meegedeeld dat we niet sneller mogen rijden dan 25 mijl en minstens 30 meter afstand moeten houden. Gehoorzaam als we zijn (en eigenlijk nog meer omdat hier wel camera's zullen hangen) houden we ons daaraan.
Na een tiental minuten verschijnt er licht aan het eind van de tunnel en zijn we zo goed als in Whittier.
Hier worden vouchers ingeruild voor echte tickets en om 12:55 schuiven we aan om in te schepen. Het is echter toch al 13:45 wanneer we de ferry oprijden. Het is extreem rustig en als ik zeg dat we met 50 man op de boot zitten, zal ik er niet ver naast zitten.
Rond 14:10 worden de trossen losgegooid en zijn we vertrokken voor een tocht van een kleine 6 uur. Je moet al van goede huize zijn om niet heel de tijd foto's te maken (maar het lukt me nog net), zo'n prachtig landschap schuift aan ons voorbij. De verregende cruise van vrijdag is al weer vergeten.
Om half vijf passeren we een groepje dolfijnen en walvissen. Twee walvissen springen zelfs omhoog. Ze zijn echter te ver voor foto's maar door onze verrekijkers is het een prachtig schouwspel.
Vlak daarna duiken de eerste ijsklompen op. Dit blijkt echter klein bier (of in dit geval klein ijs) tegen wat we een half uur later te zien krijgen.
We zijn ondertussen naar buiten gegaan en hebben een plaatsje gevonden van voor op de boeg. Tussendoor zien we door de verrekijkers (die zijn hun aankoop dubbel en dik waard) een zwarte beer op het strand rondscharrelen. Opeens staat een gast, die we eerder met een heel arsenaal aan fotomateriaal hebben zien rondlopen, naast ons en hij vraagt of hij een foto mag maken terwijl wij door onze verrekijkers turen. Ik wil hem mijn nikon al in de handen stoppen maar dat blijkt duidelijk niet de bedoeling: hij is beroepsfotograaf en werkt in opdracht van de ferrymaatschappij aan een nieuwe brochure en website. Voor we het weten zijn we dus fotomodel! Eén foto worden er tientallen. Die kerel speelt het klaar om op 10 minuten meer foto's van mij te maken dan Annette op 28 jaar is gelukt! Na zijn sessie mogen we nog een formulier tekenen dat we afstand doen van alle rechten op de foto's.
En dan komt het zware werk. De boot vertraagt en begint langzaam tussen de ijsschotsen door te slalommen. Mensen wat een zicht. Naar het schijnt heeft thuis iemand beweerd dat de foto's allemaal op Canada lijken. Het wordt tijd dat die mening herzien wordt.
Het wordt hier buiten ondertussen een stuk kouder en wanneer we terug naar binnen gaan, lopen we toch niet weer in de val zeker? Een purser vertelt ons dat we zojuist de Columbia Glacier hebben gezien en dat we nu voorbij varen aan de plaats waar 25 jaar geleden de Exxon Valdez is vergaan. Terwijl ze één en ander op een kaart aanduidt staat onze fotograaf alweer naast ons. Of we alles nog eens opnieuw willen doen. Eerst moet pursers fleece uit zodat haar graden goed zichtbaar zijn, en dan kan de show beginnen. Waren wij gisteren toch in Godsnaam weggebleven van de set van de Kilchers :)
Hierna is het tijd voor een film over de olieramp en de gevolgen die nog altijd aanwezig zijn.
Daarna een patéke en een tas koffie en voor we het weten is het bijna 20 uur en varen we de haven van Valdez binnen. Onze 'Willem' heeft ondertussen andere slachtoffers gevonden om te fotograferen.
Nadat we hebben ingecheckt in het hotel gaan we op zoek naar wat eten. Vlakbij vinden we de 'Fat Mermaid' waar blijkbaar nogal wat 'locals' zitten en dus gaan we daar binnen. Gezellige tent en reuze pizza's die bovendien nog lekker zijn ook. Eén pizza is zelfs te veel voor twee personen en ik zou die nu alleen soldaat moeten maken. Blijkbaar heeft de ober mij halverwege al zien blazen want hij komt vragen of we hem niet liever mee naar hui nemen en dus lopen we straks met een doggybag naar het hotel. Ondertussen is er een live-optreden van een zanger/gitarist - uit Hawaï notabene! - die er best wel wat van kan (klassiekers op een eigen wijze) en dus blijven we plakken. Van aardrijkskunde kent hij echter niet veel want opeens komt de vraag of België een grote stad is :D
Uiteindelijk sluiten we de zaak om 23:15 en krijgen nog een stuk taart van het huis mee voor morgen :D Buiten lijkt het nog maar op 20:00 uur, zo klaar is het nog.
Ondanks de valse start vanochtend hebben we weer een fantastische dag beleefd.
Op een paar onschuldige schapenwolkjes na is het vandaag onbewolkt gebleven bij een graad of 17.
Rond de 300 kilometer over de weg afgelegd. (Nog) geen idee hoeveel over water.
Morgenmiddag gaan we de Columbia Glacier van dichterbij bekijken.
Het zicht uit onze kamer is trouwens ook maar belabberd (laatste foto) :D
PS: Ik heb precies toch nog veel vrije tijd gehad op de ferry ;)
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten