01 juni: Katmai N.P.

Zoals gezegd loopt om 06:30 de wekker af. Het weer is ook terug bij af want het motregent.

Aan het ontbijt blijken nog enkele andere gasten te zijn bijgekomen: een gezin van drie uit Kodiak en een man waar niet veel woorden uitkomen. Alleen dat hij morgen ook naar Hallo Bay gaat... voor 2 weken!

Vijf voor half negen vertrekken we dan naar het 'office' van Hallo Bay Bear Viewing dat slechts een paar honderd meter verder ligt. Het is ondertussen weer harder gaan regenen en de moed zinkt ons in de schoenen. Binnen wordt ons echter verzekerd dat in Hallo Bay Camp de zon schijnt en dat de trip dus door gaat. We krijgen elk een paar botten aangepast, moeten op de weegschaal staan (en nee, ik hoef mij niet te schamen voor de dame die het resultaat noteert want ik durf wedden dat ik nog een paar tiental kilo's lichter ben :) ). Daarna worden we naar het vliegveld gereden. Behalve wij twee vliegt er enkel nog een jobstudent (Hayden) mee die in het kamp zal blijven.

Wanneer we ons vliegtuig(je) zien, bekijken we elkaar eens veelbetekenend en worden toch een beetje ongerust over onze toekomst. Bagage en proviand voor de kampbewoners worden ingeladen, ik mag als co-piloot (ahum) als eerste instappen, moet dan de zetel helemaal naar voor schuiven zodat Annette achter mij kan zitten en aan de andere kant herhaalt hetzelfde zich met Trent, de piloot, en Hayden.

Wat dan volgt valt voor ons beiden reuze mee: het opstijgen gaat heel vlot en stabiel, geen kriebels in de buik, en we zijn vertrokken voor een vlucht van één uur. Nooit gedacht dat zo'n klein vliegtuig zo stabiel kon vliegen. Van de omgeving zien we in het begin niet veel vanwege de wolken. Hoe dichter we echter bij Katmai komen, hoe meer het opklaart en opeens hebben we zicht op de eerste, besneeuwde, vulkanen. Ferm uitzicht.

Rond tien uur zetten we de landing in en wanneer ik eens achterom kijk zie ik dat Hayden neus en mond in een, jammer genoeg doorzichtige, zak heeft gestoken om de inhoud van zijn maag daarin te deponeren. Ze konden het beneden in het kamp wel weten want ze vragen om nog een paar keer over de kust te vliegen om te kijken of en waar er beren zijn. En ja hoor, we hebben ons eerste exemplaar al vrij vlug gezien.

De landing op het strand is er één om in de boeken weg te schrijven. We hadden net zo goed op tarmac kunnen landen. Aan de ingang van het kamp (dat eigenlijk niet veel meer is dan een paar tenten en vanuit de lucht echt klein lijkt) komen we tot stilstand en Brad, onze privégids komt naar ons toegelopen met de vraag om te blijven zitten. Er zal even worden uitgeladen en dan zullen we opnieuw opstijgen om naar een ander gebied te vliegen waar waarschijnlijk meer beren zitten. Hayden is blij dat hij daar niet meer mee naar toe hoeft...

Na een paar minuten zien we eerst een enkele beer en een heel eind verderop een berin met twee jongen (cubs) op het strand naar mosselen zoeken. We landen op zo'n 4 à 500 meter van de beren, nemen afscheid van de piloot en krijgen instructies hoe ons te gedragen tegenover de beren.

We naderen de berin met cubs tot zo'n 200 meter en gaan dan op de knieën zitten wachten wat ma beer en de kleintjes doen. Zij heeft ons al onmiddellijk in de smiezen maar doet alsof ze ons niet gezien heeft en komt rustig onze kant op gewandeld, ondertussen steeds gravend naar mosselen. Uiteindelijk zal ze op zo'n 100 meter aan ons voorbij wandelen. Een heel eind verder komt een nieuwe beer het strand opgewandeld maar deze loopt de andere kant uit.

Na een klein uurtje besluiten we het strand te verlaten en naar de achterliggende weiden te trekken in de hoop ook daar nog iets te zien. Van boven op de dijk ontdekken we met de verrekijkers al snel een zevental andere beren, allen echter ver verwijderd en verspreid over een gebied van toch wel enkele vierkante kilometer. Opeens duikt ma en haar twee kleintjes ook weer op. Na een tijdje te hebben toegekeken en ondertussen iets gegeten te hebben, trekken we verder de weiden in. Het zijn eigenlijk geen echte weiden maar een buffer tussen berg en strand en een gedeelte ervan loopt bij vloed onder water. Uiteindelijk kunnen we nog twee andere exemplaren benaderen. Eén ervan lig uitgestrekt, zoals een berenvel dat als tapijt dienst doet, te slapen. Zeker ogenblik wordt hij wakker, staat op om met de tong uit de mond te kakken, en legt zich een meter verder weer neer om door te slapen.

We hadden gehoopt nog wat vossen of wolven te zien, maar die houden zich schuil. Bekijk voor de rest maar de foto's. Ik heb er overigens niet zo veel gemaakt maar heb met volle teugen genoten van wat we met en zonder verrekijker te zien kregen.

Rond half twee laat Trent via de radio weten dat hij terug op weg is om ons op te halen. Nadat Brad aan het kamp is afgezet zetten wij weer koers naar Homer. We zijn nog geen vijf minuten in de lucht of het regent alweer. Gelukkig een korte bui en boven zee klaart het weer volledig op. Jammer genoeg blijven de wolken boven land hangen en we krijgen dus niets meer te zien van de 'Ring of Fire', de vulkanen die we normaal gezien zouden overvliegen.

Aangekomen in Homer is het zwaar bewolkt maar de zon doet erg haar best en zal uiteindelijk volledig door breken. De botten worden weer omgeruild voor onze schoenen en we worden gevraagd om een speldje op de wereldkaart te prikken daar waar we wonen (we hebben België bijna met een vergrootglas moeten zoeken en hopen dat we niet in Nederland hebben geprikt :) ). Nu blijkt ook waarom we niet op 24 mei konden vertrekken (zoals ik gewild had): Gisteren zijn de eerste bezoekers ontvangen en wij zijn dus de tweede die de beren dit jaar gezien hebben.

Aangekomen bij de B&B worden we ontvangen door... 2 jonge moose die doodleuk de struiken in de tuin staan te snoeien! De Canadese kraanvogel (want dat blijkt het te zijn) loopt trouwens ook weer over straat te flaneren. Van Lori vernemen we dat dit het mannetje is. Het wijfje zit te broeden achter de woning.

Wanneer we bij een tas koffie de foto's zitten te bekijken komt 'de stille' van vanochtend ook aan. Van Brad hadden we vernomen dat hij hier al vaker voor langere tijd is geweest en dat hij Zwitser is. Ik vraag hem dus of hij ook Duits spreekt en als bij toverslag komt hij los (zijn Engels is trouwens ook beter dan dat van ons). Blijkt dat zijn grootste, uit de hand gelopen, hobby het observeren van beren is en dat hij dit jaar maar liefst anderhalve maand in Alaska blijft (vier weken extra verlof gekregen omdat hij 20 jaar bij de firma werkt. Ik kreeg daar een medaille voor die ik ook nog zelf mocht betalen :D ).

Straks nog wat rondwandelen en eten en morgen zien we wel wat we gaan doen want er staat nog niets op het programma.

Edit: Net terug van een ritje naar The Spit. Ginds nog wat rondgewandeld en gegeten bij wat uiteindelijk een Mexicaan bleek te zijn (maar we hebben braaf vis gegeten). Kodak hadden we thuisgelaten omdat we morgen toch nog eens teruggaan. Stappen in de auto, hebben zicht op zee en wat komt daar voorbij gedobberd? Een zeeotter. Vertrekken en bij het afdraaien naar de dokken zit daar op nog geen vijf meter afstand op een hoop zand een bald eagle! Daar heb ik dan toch de gsm bovengehaald om er een foto van te maken.

Vandaag dus grotendeels wisselend bewolkt met steeds breder wordende opklaringen in de loop van de dag. Wel nog aan de frisse kant met 10-12° C en voelbare wind.

Maar een kleine 18 km gereden. Daarentegen een dikke 320 kilometer gevlogen.

TIP: Hier kun je de beren van Katmai live aan het werk zien!

Enjoy the pictures!