12 juni: Denali - Anchorage

Vandaag maken we de cirkel rond en gaan naar Anchorage, waar we twee weken geleden zijn begonnen.

Als we om 06:45 het gordijn opentrekken is er (nog) geen vuiltje aan de strakblauwe lucht. Het is wel ijskoud want de chauffeurs van de auto's die in de schaduw staan mogen ruiten krabben.

Ontbijten bij de overburen (het is maar een goeie kilometer maar we nemen de auto om niet te veel tijd te verliezen), auto inladen, uitchecken en we zijn vertrokken voor de langste rit van deze vakantie.

Er zijn ondertussen al enkele wolkjes aan de lucht en wanneer we aan de andere kant van de berg komen zien we dat het er steeds meer worden. Het landschap is weer betoverend en zoals we ons Alaska voorstellen: breed dal met redelijk lage begroeiing en rivier en aan weerszijden ruige, besneeuwde bergen. Het duurt dan ook niet lang of we staan al aan de kant om foto's te maken. Na korte tijd zien we ook al een eland klaar staan om de weg over te steken. Er is dan wel geen zebrapad, toch stoppen we om hem over te laten (eigenlijk vooral om hem te fotograferen en filmen ;) ). Die beesten worden hier trouwens massaal doodgereden. Alleen al op de 70 kilometer tussen Wassila en Anchorage zijn er, volgens borden langs de weg, afgelopen winter 253 (!) gesneuveld. Zoveel konijnen worden bij ons niet eens platgereden.

Ik ga hier niet alle stopplaatsen beschrijven, bekijk maar wat foto's.

De bewolking is ondertussen zo prominent aanwezig dat we nog steeds geen zicht hebben op Mt. McKinley. Zo ook niet op één van dé twee parkings waar men onder optimale omstandigheden de berg in al zijn glorie ziet liggen. McKinley heeft eigenlijk twee toppen, de noord- en zuidtop. Eén van de twee steekt af en toe met het uiterste topje boven de wolken uit.
Wanneer we willen instappen komt een vrouwelijke fietser naar ons toe en vraag of dit onze auto is. Ze heeft nl een 'big problem'. Ik merk onmiddellijk een onmiskenbaar accent en vraag wat haar moedertaal is: Nederlands. Mevrouw moet vandaag 37 km richting Fairbanks rijden maar is er achter gekomen dat ze de verkeerde kant op is gereden. Ze heeft een afspraak aan mile 237 en we zijn nu aan mile 162. Wanneer ik haar zeg dat we haar al aan de verkeerde kant van de weg hebben zien rijden, zegt ze dat ze hoopte op een lift (en ondertussen maar de verkeerde kant op blijven rijden...). Ze had trouwens naar de mijlposten kunnen kijken en dan kunnen vaststellen dat de nummering naar beneden ging en niet omhoog. Dat had ze gisteren gedaan maar vandaag blijkbaar niet. 'Ik ben zo dom geweest' zegt ze wanhopig. Nou, daar zeg je me wat. En dan was ze nog niet eens blond :D

Wij rijden echter wél de goede kant op en komen ondertussen aan op de tweede parking met 'prachtig zicht op McKinley'. Maar vandaag niet... Ik vrees dat we hem nooit 'live' in zijn volle glorie zullen zien :(

Vanaf hier verlaten we het Alaska Range gebergte en het landschap wordt eentoniger: geen uitzicht meer aan weerskanten van de weg maar wel weer loofbomen zoals berk, wilg en ratelpopulier.

Het is bijna 14:00 uur wanneer we juist voor de kruising met de weg naar Talkeetna stoppen bij 'H&H Lakeview Restaurant'. Typisch Amerikaanse eettent/bar met mooi zicht op een meer. De menukaart biedt een ruime keuze aan verschillende soorten... juist ja.

Na het eten (dat trouwens toch lekker was) maken we dan een omweg (22 km enkele rit) naar Talkeetna. Tot onze stomme verbazing loopt hier meer volk rond dan we de afgelopen week bij elkaar hebben gezien. Het dorp bestaat bijna uitsluitend uit hotels, campings, restaurants/cafés en giftshops. Alles oogt even oud en geeft een rommelige, maar gezellige, indruk. We kunnen ons echter niet lang ophouden want we hebben nog een heel eind voor de boeg en het is al bijna half vier wanneer we hier vertrekken.

Op de weg naar Talkeetna liggen trouwens nog verschillende 'huizen'. Er ligt hier zoveel rotzooi en oud ijzer rond die woningen dat Annette zeker ogenblik de opmerking maakt dat de woonwagenkampen bij ons er erg netjes bijliggen.

Nog vlug een fotostop aan de Alaska Bush Floatplae Base op het Fish Lake en dan weer verder over de Parks Highway. We komen nog door Willow Creek en Houston (hoeveel Houstons bestaan er eigenlijk?), alvorens we rond 17 uur de wat grotere woonplaats van Sarah Palin, Wasila, binnenrijden. Hier is het zo druk dat we zowaar in de file terecht komen! Wasila is het eigenlijke startpunt van de jaarlijkse Iditarod Race voor sleehonden (zo'n 1770 kilometer lang), het ceremonieel startpunt ligt 70 km verder in Anchorage. Het Iditarod-hoofdkwartier en bezoekerscentrum is echter om 17 uur gesloten. Net te laat dus.

Vanaf nu rijden we over de Glenn Highway en het Chugach gebergte komt in zicht. Zo'n 45 km voor Anchorage maken we een nieuwe omweg via de Old Glenn Highway naar de Knik River Road. Hier hebben we zicht op de Knik gletsjer (prachtige foto van kunnen maken). Ik was in de veronderstelling dat deze weg eindigt bij de gletsjer, maar dat is dus niet het geval. Aan het einde van de weg ligt enkel een lodge en helicopterbasis vanwaar je vluchten naar de gletsjer kunt maken. Voor niets tot aan kilometer 16 gereden dus. Ondertussen wordt het nog spannend want voor mij verschijnt, na een biep, te tekst 'fuel level low'. We rijden dus op onze laatste restjes benzine en de tankstations zijn hier erg dun gezaaid.
Naast mij begint al iemand zenuwachtig over haar stoel te schuiven ;)
Dichtst bijzijnde benzinestation ligt op 25 km in Palmer, eigenlijk een omweg, maar het eerste station in de goede richting ligt op 45 km. Om een crisis te vermijden wordt het dus Palmer, kunnen we trouwens ook nog langsgaan bij een rendierkwekerij.

Dat gebeurt dus na het tanken, maar we rijden er gewoon langs. Is eigenlijk hetzelfde als een koeien- of varkenskwekerij bij ons he.

Laatste stopplaats wordt, weer na een omweg van 16 km enkel, het Eklutna meer. Dit wordt gebruikt voor drinkwater en stroomvoorziening voor Anchorage. Zeer mooi gelegen in de bergen. Na er een half uur te hebben rondgewandeld stoppen we op de terugweg aan Rachelle's Ice Cream voor, wat anders?, een lekkere crème mèt raum (een dikke streep is ook een lijn ;) ).

Volgens de GPS zal onze aankomsttijd bij het hotel 21:00 uur worden en dus wordt er vanaf nu doorgereden. We rijden trouwens over een échte snelweg: twee tot zelfs drie rijstroken.

Twee minuten over negen stoppen we op de parkeerplaats en gaan inchecken. We zijn nog geen vijf minuten hier of wat horen we? Yep, onze treinmachinist! blijkbaar heeft nog niemand het gewaagd hem eens aan te pakken. Dat worden weer oordopjes vannacht.

Het was vandaag, zoals de meeste dagen, wisselend bewolkt met het ene moment wat meer zon dan het andere. We hebben het wel, op een paar druppels na, droog gehouden. Temperatuur schommelde tussen het vriespunt en 15° C.

Normaal bedraagt de afstand van Denali tot Anchorage 371 kilometer die in goed 4,5 uur kunnen worden afgelegd. Wij hebben er 560 kilometer en 12 uur van gemaakt!

Morgen gaan we, indien het droog blijft, nog eens wat aan de conditie doen en fietsen.