Maar niets aan te doen, we kunnen het niet veranderen. Daarom maar regenjas en -broek uitgehaald en aangetrokken.
Na het ontbijt moeten we al uitchecken en de koffers worden in een verzamelhok gezet.
Met een reeds geplande taxi worden we naar Gustavus Dock, zo'n 17 km verder, gebracht. Hier ligt het bootje (in vergelijking met die van gisteren) op ons te wachten. Er kunnen 23 man/vrouw mee, maar we zijn nauwelijks met de helft. In tegenstelling met de windstilte aan de lodge, waait het hier verdomd hard. Zo hard dat we toch nog gauw een pilleke tegen de zeeziekte nemen.
De boot dobbert behoorlijk over de golven, maar we houden ons ontbijt binnen. Aangekomen op de eerste plek zien we al snel een paar bultruggen zwemmen. Het waait nog steeds met felle rukwinden, maar we kunnen onder een luifel buiten op het dek staan. Wanneer een bultrug achter de boot ons zijn staart laat zien, zeg ik nog tegen Annette dat die diep zal gaan. Nog geen minuut later duikt hij op een goede voetbalveldlengte in vol ornaat op uit het water! En net als in Canada twee jaar geleden, heb ik hem weer niet op de gevoelige plaat. Maar wat een pracht zoals dit machtige beest omhoog komt en zich dan op zijn zij laat vallen. Het gebeurt zo snel en is even snel weer voorbij. Zoals de kapitein zegt: je hebt anderhalve (1,5) seconde de tijd om te richten en af te drukken, maar bent zo onder de indruk dat dit zelden lukt. Maar hij staat op onze menselijke harde schijf en wordt niet meer gewist ;) Annette heeft wel een stukje op film kunnen vastleggen (komt online wanneer we weer thuis zijn).
Na dit schouwspel wil de kapitein rustiger water opzoeken en dus vertrekken we hier. Het is gewoonweg niet te geloven hoe, op slechts een kwartier varen, rustig het water is (en het is droog!). Een vlakke spiegel en door de lage wolken zie je niet eens het onderscheid meer tussen wolken en lucht. Een paar dobberende bootjes, een dozijn vogels, en voor de rest: rust. Maar ook geen walvissen en dus keren we na een klein half uur weer om, op zoek naar een nieuwe plek.
Maar dan slaat het 'noodlot' toe. Eén van de motoren raakt oververhit en begint gevaarlijk te roken. Gelukkig hebben we er twee en kan de boot verder op één motor. Maar even later zitten we weer in ruwer water en de schipper kiest toch eieren voor zijn geld (eigenlijk ons geld he): we varen terug binnen. Hij heeft schrik dat het weer slechter wordt en dat we het niet redden met één motor.
Tegen een gezapig tempo stampt de boot zich door de golven terug naar de aanlegsteiger waar we om 11:30, een half uur vroeger dan voorzien, aankomen. Het waait en regent stevig en onze taxi is door het onvoorziene aankomstuur natuurlijk nog niet ter plaatse. Gelukkig kunnen we van de nood een deugd maken en genieten van de massa's zeearenden die op het strand zitten.
11:50 is ons busje ook daar en kunnen we terug naar de lodge. Onderweg stoppen we nog even bij een lokaal cafétje voor een koffie en om 12:45 staan we al weer aan de lodge.
Wat eten en daarna de foto's tevergeefs proberen uploaden en het lange wachten op 17:30 uur kan beginnen. Aanvankelijk regent het pijpenstelen, maar geleidelijk klaart het toch op.
Om 16:00 pikken we nog een film over de onderwaterwereld van Glacier Bay mee. Die is echter al om 16:20 afgelopen en dus gaat het wachten verder. Bovendien hebben ze ons een uur te vroeg ingeboekt voor de shuttle. Nieuw vertrekuur: 18:45.
De (kortere) wandelingen rond de logde hebben we al gedaan en bovendien is het door de regen overal spekvettig, dus dat is ook niet echt een optie.
Dan maar terug het restaurant in voor een crêmeke/chocomouse. Na al dat gezonde eten van de afgelopen weken kunnen die paar calorieën er ook nog wel bij ;)
Om 19:00 arriveren we uiteindelijk aan de luchthaven van Gustavus. Ze hebben hier een fonkelnieuwe start- en landingsbaan om U tegen te zeggen. De 'aankomst- en vertrekhal' bestaat uit... twee, tot op de draad versleten, houten barakken. Het contrast kon niet groter zijn. Zijn we gekomen met Wings, vertrekken doen we met de andere maatschappij Seaplanes. De toiletten van deze laatste bevinden zich bij Wings. Om maar te zeggen...
Hun vliegtuig daarentegen... ferm. Het grootste wat we op de korte afstand gehad hebben en redelijk nieuw. Het is weer slecht weer en dus mogen we weer enkele 'bumps' verwachten, maar het valt al bij al mee. Er wordt laag en kort tegen de bergen gevlogen. We kunnen praktisch de bomen tegen de flanken tellen. Na iets meer dan een kwartier staan we al weer op de grond in Juneau.
We vertikken het ons geld aan een taxi te geven en wandelen op ons gemakje (we hebben de bus toch net gemist) naar de bushalte. En hier zit ik dus dit verslag over deze, naar ons gevoel verloren, dag te typen. We begrijpen niet goed waarom men ons bij All Alaska Travel (want die hebben dat voor Greatlakes geregeld) niet met een vroege namiddagvlucht heeft laten vertrekken. Dan hadden we vanmiddag hier nog de Mendenhall gletsjer kunnen bezoeken. Nu hebben we die alleen vanuit de lucht gezien (wel machtig) en de tijd in Juneau was er te kort voor.
Een geluk dat die bultrug onze dag deze morgen nog iets heeft goedgemaakt.
Het zit er nu dus zo goed als op. Morgen zijn we rond een uur of drie weer Anchorage en we hopen daar nog iets te kunnen ondernemen.
Op de bus zien we trouwens meer afstammelingen van de echte Alaskanen dan we in drie weken gezien hebben. Behalve wij twee zitten en nog twee andere blanken, en de bus zit zo goed als vol.
Hier in het Baranof kunnen ze in eerste instantie geen kamer op onze naam vinden, maar al snel blijkt dat we zijn omgeboekt naar een suite :)
Dan toch nog een mooie afsluiter van de dag...
Foto's van voorbije dagen zijn eveneens online.
Posts
Er zaten daar tientallen op het strand. Waarschijnlijk waren hun vluchten vanwege het slechte weer afgezegd ;)
BeantwoordenVerwijderen