Voormiddag willen we een demonstratie van sledehonden bekijken. Volgens de dame aan de balie moeten we dan rond tien uur aan het visitorcenter zijn.
Wanneer we daar aankomen blijkt de shuttle echter al om 09:40 te zijn vertrokken.
Er zijn wel nog demonstraties om 14 en 16 uur maar dan hebben we iets anders op het oog.
Dus verlaten we het center en gaan onze activiteit voor vanmiddag boeken.
Daarna weer terug naar het center om de parkfilm te bekijken. De winters moeten hier heerlijk zijn als je tegen 'een beetje kou' kunt.
Na wat informatie te hebben ingewonnen over wandeltochten besluiten we er een te maken aan de Savage rivier, het eindpunt voor privévoertuigen. Misschien zien we nog wat wild.
Onderweg daar naar toe moeten we weer denken aan de vraag die ons steeds weer werd gesteld: "Is het niet koud in Alaska?". Het antwoord luidt: "Euhh... JA!
De temperatuur zakt steeds verder weg en op het eindpunt is het nog... 0,5° C. Zowat heel de rit sneeuwt het en uiteindelijk blijft deze zelfs liggen langs de kant van de weg. We zijn vertrokken op zo'n 600 m om via 1000 m te eindigen op 790 m hoogte.
Het heeft weinig zin om te wandelen want de vlokken worden steeds dikker. We genieten wat van het winters tafereel op de parking (en van de meeuw zijn fratsen). Maar wat hebben we gisteren chance gehad! Van het fantastische landschap is nu niets meer te zien.
Dat verandert wanneer we om 13:45 uur de terugrit aanvangen. Het stop met sneeuwen, de wolken trekken langzaam op en uiteindelijk komt de zon zelfs door. Voor ons ontvouwt zich een fantastisch landschap met bergen die besneeuwd zijn tot net boven de vallei.
Hoe meer we terug rijden hoe droger de weg wordt en hoe verder de temperatuur oploopt. Terug aan het visitorcenter is het al weer 6° C.
Wild hebben we niet meer te zien gekregen.
We hebben nog even tijd voor een nationale 'maaltijd' en om 14:30 u zijn we op onze volgende afspraak. Van hieruit worden we met een busje zo'n 30 km verder gebracht in de toendra waar we een 'veiligheidsuitleg', helmen en handschoenen krijgen.
En dan stappen we in onze Argo, een soort amfibievoertuigje op 6 wielen dat stuurt zoals een tank: een zijde blokkeert en de andere geeft gas. Ik zit (natuurlijk) aan het stuur en Annette met een bezorgd gezicht naast mij. Voor en achter ons rijden ons gidsen. We hebben weer een privé-excursie, zonder andere gasten.
Na een paar honderd meter verdwijnt de bezorgdheid op Annette's gezicht als sneeuw voor de zon. Van zon gesproken, die zijn we al weer een tijdje kwijt en daarom wordt de panoramatocht vervangen door de fun-tocht (het enige wat te zien valt zijn laaghangende wolken). En fun hebben we! Twee ouw knoken in jongensspeelgoed :)
Die dingen gaan werkelijk door en over alles heen: droge en natte rivierbeddingen, kleine en grote modderpoelen. We gaan over terrein waar enkel deze bakjes of een tank overheen kunnen. Rijdt het niet, dan drijft het wel. In het begin aarzelend, maar na een tijdje alsof we nooit iets anders gedaan hebben. Het stuur is een bromfietsstuur met aan één kant de gashendel en aan de andere kant een rem. Het minste beetje dat je draait gooit het wagentje zich om omdat de wielen aan één zijde dus blokkeren terwijl de andere vol gas geven. De rem mogen we enkel in noodgeval gebruiken omdat we dan tegen de voorruit kleven. Normaal remmen doe je door de gashendel los te laten. Door de grote profielen op de banden dienen deze als een soort schepraderen in het water waardoor je als het ware vaart (weliswaar langzaam). je kunt met volle snelheid door diepe water- en modderplassen rijden zonder nat te worden, dus toen we dat éénmaal door hadden....
Milieuvriendelijk is het natuurlijk allemaal niet, maar de pret kan niet op. In de folder staat dat er mogelijk wild wordt gezien tijdens de tochten. Bij al dit lawaai lijkt het me sterk dat zich hier ook maar enig ander levend wezen laat zien.
Na een goed uur komen we aan bij het keerpunt. Tot hier hebben we het eerste deel van de tocht die Chris McCandless (Into the Wild) heeft ondernomen gevolgd. Onderweg zijn we trouwens enkele hikers voorbij gereden die dezelfde tocht ondernemen. Leuk, maar dit is leuker ;)
Parker is blijkbaar de gids die het voor het zeggen heeft. Wanneer hij ons vertelt dat hij 'al heel zijn leven hier woont', vragen we hem hoe oud hij dan wel is. Hij ziet dan wel jong uit, maar zo'n snotbel hadden we niet verwacht: al 17 jaar :)
De terugweg verloopt min of meer via hetzelfde traject (alleen sneller) en met spijt in het hart moeten we om 17:30 u onze helmen afzetten.
Nadat we terug aan het afhaalpunt zijn afgeleverd is het hoog tijd om iets te eten.
Dat doen we in de Salmon Bake, een reusachtig restaurant van dezelfde eigenaar als 'The 49th State Brewery' waar we eergisteren waren. Eveneens heel gezellig en tof ingericht.
Hier eten we 'Deadliest Catch' oftewel King Crab uit de Beringzee.
We hebben al verschillende keren overwogen dit te eten, maar telkens was het peperduur ($50 en meer voor een pound!). Hier kosten ze ter gelegenheid van het 30-jarig bestaan van de zaak $30. En lekker en groot dat ze zijn. Wat anders dan de krabbenpootjes bij ons.
We hebben er een zeer gevarieerde dag op zitten die ons uitermate goed bevallen is. Ondertussen is het glas wel al voor 2/3 leeg: morgen beginnen we aan onze laatste week :(
En toch weer 85 km gereden. Hoe het weer is geweest weten jullie ondertussen wel.
Morgen wordt de cirkel rond gemaakt door naar Anchorage te rijden.
Foto's van gisteren zijn nu ook compleet.
En dan stappen we in onze Argo, een soort amfibievoertuigje op 6 wielen dat stuurt zoals een tank: een zijde blokkeert en de andere geeft gas. Ik zit (natuurlijk) aan het stuur en Annette met een bezorgd gezicht naast mij. Voor en achter ons rijden ons gidsen. We hebben weer een privé-excursie, zonder andere gasten.
Na een paar honderd meter verdwijnt de bezorgdheid op Annette's gezicht als sneeuw voor de zon. Van zon gesproken, die zijn we al weer een tijdje kwijt en daarom wordt de panoramatocht vervangen door de fun-tocht (het enige wat te zien valt zijn laaghangende wolken). En fun hebben we! Twee ouw knoken in jongensspeelgoed :)
Die dingen gaan werkelijk door en over alles heen: droge en natte rivierbeddingen, kleine en grote modderpoelen. We gaan over terrein waar enkel deze bakjes of een tank overheen kunnen. Rijdt het niet, dan drijft het wel. In het begin aarzelend, maar na een tijdje alsof we nooit iets anders gedaan hebben. Het stuur is een bromfietsstuur met aan één kant de gashendel en aan de andere kant een rem. Het minste beetje dat je draait gooit het wagentje zich om omdat de wielen aan één zijde dus blokkeren terwijl de andere vol gas geven. De rem mogen we enkel in noodgeval gebruiken omdat we dan tegen de voorruit kleven. Normaal remmen doe je door de gashendel los te laten. Door de grote profielen op de banden dienen deze als een soort schepraderen in het water waardoor je als het ware vaart (weliswaar langzaam). je kunt met volle snelheid door diepe water- en modderplassen rijden zonder nat te worden, dus toen we dat éénmaal door hadden....
Milieuvriendelijk is het natuurlijk allemaal niet, maar de pret kan niet op. In de folder staat dat er mogelijk wild wordt gezien tijdens de tochten. Bij al dit lawaai lijkt het me sterk dat zich hier ook maar enig ander levend wezen laat zien.
Na een goed uur komen we aan bij het keerpunt. Tot hier hebben we het eerste deel van de tocht die Chris McCandless (Into the Wild) heeft ondernomen gevolgd. Onderweg zijn we trouwens enkele hikers voorbij gereden die dezelfde tocht ondernemen. Leuk, maar dit is leuker ;)
Parker is blijkbaar de gids die het voor het zeggen heeft. Wanneer hij ons vertelt dat hij 'al heel zijn leven hier woont', vragen we hem hoe oud hij dan wel is. Hij ziet dan wel jong uit, maar zo'n snotbel hadden we niet verwacht: al 17 jaar :)
De terugweg verloopt min of meer via hetzelfde traject (alleen sneller) en met spijt in het hart moeten we om 17:30 u onze helmen afzetten.
Nadat we terug aan het afhaalpunt zijn afgeleverd is het hoog tijd om iets te eten.
Dat doen we in de Salmon Bake, een reusachtig restaurant van dezelfde eigenaar als 'The 49th State Brewery' waar we eergisteren waren. Eveneens heel gezellig en tof ingericht.
Hier eten we 'Deadliest Catch' oftewel King Crab uit de Beringzee.
We hebben al verschillende keren overwogen dit te eten, maar telkens was het peperduur ($50 en meer voor een pound!). Hier kosten ze ter gelegenheid van het 30-jarig bestaan van de zaak $30. En lekker en groot dat ze zijn. Wat anders dan de krabbenpootjes bij ons.
We hebben er een zeer gevarieerde dag op zitten die ons uitermate goed bevallen is. Ondertussen is het glas wel al voor 2/3 leeg: morgen beginnen we aan onze laatste week :(
En toch weer 85 km gereden. Hoe het weer is geweest weten jullie ondertussen wel.
Morgen wordt de cirkel rond gemaakt door naar Anchorage te rijden.
Foto's van gisteren zijn nu ook compleet.
Posts
hahaha ge-wel-dig. Heb je ook iets op film staan of alleen de foto's? Want zou mama haar gezicht wel eens willen zien haha! Mama wel knap dat je dit gedaan hebt hoor ;-)
BeantwoordenVerwijderenWeer een hele uitdaging geweest dan!!
En inderdaad de tijd gaat snel, geniet nog van jullie laatste week daar!
Viel haar mee omdat ze niet zelf hoefde te rijden (ik zou dan wel bij de gids zijn ingestapt :D ). Geen film en ook niet meer foto's. Ging gewoon niet.
VerwijderenAmai, en mama heeft er geen "remvoet" aan overgehouden? ;-)
BeantwoordenVerwijderenKlinkt leuk allemaal!! En weer mooie plaatjes!
Geniet van jullie laatste weekje! Laat het maar niet te lang duren, zodat ik snel aan de beurt ben!! :p