16 juni: Glacier Bay N.P.

Gisterenavond zijn we gaan slapen met het geluid van spuitende walvissen. Hier laten we het raam met plezier openstaan.

Vandaag moeten we vroeg uit de veren, heel vroeg. Om 06:00 zitten we al aan het onbijt want om 07:00 moeten we inschepen.

Gelukkig is er niet te veel volk zodat we alle plaats hebben om rond te lopen en te zitten. We horen ook nog eens Nederlands spreken door twee andere koppels. Eén ervan heeft vijf jaar geleden, na een vakantie in Canada, net als ons de microbe te pakken gekregen. Ook zij zijn trouwe klant bij Greatlakes Travel en waren de eerste keer in Noord-Amerika ter gelegenheid van hun 25-jarig huwelijk. Kijk dus maar uit ;)

Half acht vertrekken we voor een cruise die zo'n acht uur zal duren. Blauwe hemel, frisse zeelucht en al onmiddellijk 'onze' walvissen en bruinvissen in zicht. Even later duiken tientallen zeeotters op.

Wat de volgende uren volgt is iets van 'ik wil wel, maar kan niet': beschrijven wat we zien. On-ge-loof-lijk mooi! We varen de fjorden in: Smaragdgroen water, imposante bergen, eilanden - nu eens begroeid, dan weer kaal.
We zien onder andere: walvissen, bruinvissen, zeeotters, honderden zeeleeuwen op eilandjes, vier (!) bruine beren op de stranden, verschillende langharige berggeiten (hebben we twee vakanties in Canada achter gezocht en nooit gezien), papegaaiduikers, zeearenden en tientallen andere vogelsoorten.

Even voor de middag komen we aan bij de Margerie gletsjer. De motoren worden stilgelegd en je hoort voortdurend het kraken en knallen van het millimeter voor millimeter bewegende ijs. Af en toe breken enkele stukken af, maar een grote instorting krijgen we niet te zien. De drijvende ijsbergen zijn hier minder talrijk en minder indrukwekkend dan in Valdez, maar hier kunnen we wel veel dichter bij de gletsjer komen: tot op een kleine 400 meter. En toch kijk je tegen een ongelooflijke muur van ijs aan: 76 meter hoog, 1.6 km breed. Wat je niet ziet is dat de gletsjer 33.7 kilometer lang is en 15 tot 30 meter onder water reikt. De omvang van de gletsjer is stabiel en hij beweegt aan een snelheid van 1.8 tot 2.4 meter per... dag, oftewel 610 meter per jaar! Geen wonder dat je het steeds hoort kraken. Je moet het in levende lijve hebben gezien om het je te kunnen voorstellen.

We bevinden ons nu trouwens op de grens met Canada.

Na een half uur worden de motoren gestart en krijgen we onze lunch. We zetten koers naar de Reid gletsjer (6 - 40 m hoog, 1.2 km breed en 15 km lang). Wegens het prachtige weer varen we echter eerst nog wat verder naar de Johns Hopkins fjord. Hier krijg je het mooiste panorama van het park voorgeschoteld: de gelijknamige gletsjer met achterliggend gebergte. In mei en juni mag deze fjord niet bevaren worden ter bescherming van jonge zeeleeuwen, dus we geraken niet bij de gletsjer.

We hebben de afgelopen jaren toch al één en ander natuurschoon gezien, maar vandaag staat met stip op nummer 1.

Met nog zo'n 140 kilometer terugweg voor de boeg (letterlijk dan) wordt nu vlot door gevaren.

Mee aan boord is een ranger die heel de dag uitleg geeft over dieren en landschap en ondertussen ook uitkijkt om wild te ontdekken. En het moet gezegd worden: hij heeft er een heel goed oog voor. Zonder hem hadden we niet de helft gezien van wat we nu hebben gezien.

Bekijk de laatste twee foto's eens om te zien hoe groot het onderscheid hier tussen eb en vloed kan zijn (naargelang de maanstand tot 8 meter verschil!)

Om 15:30 zijn we zoals voorzien terug aan de lodge. Even naar de kamer, waar we nieuwsgierig worden naar de foto's, en dus toch maar een selectie uit de 379 beeldjes maken. En dan heb ik bijlange na niet de meeste foto's gemaakt.

Na het bekijken van al dat moois zijn we plots toe aan een schoonheidsslaapje en leggen we ons een kwartiertje te rusten. Voor jullie fantasie op hol slaat: elk op zijn eigen bed :p

Kwart na vijf vertrekken we voor een wandeling in de buurt van de lodge.

Na anderhalf uur door het regenwoud lopen, rammelen we van de honger. Deze stillen we in het restaurant van de lodge (het is dat, of kin kloppen, want voor de rest is hier niks). Niet dat dat slecht is, want het is lekker en we hebben zicht op spelende bruinvissen. Wat wil een mens nog meer?

Morgen onze laatste excursie, walvisjagen (figuurlijk he, want we begrijpen nog steeds niet waarom sommige mensen deze prachtige dieren doden voor wat levertraan). Volgens de laatste prognose wordt het een verregende dag. Het is nu trouwens al zwaarbewolkt.

Na de excursie moeten we nog zo'n vier uur hier blijven. Vermits we niet meer in de chalet kunnen, zullen we in de lobby moeten blijven. Voordeel is wel dat dit de enige plek met een beetje wifi is en dus zullen we dan proberen om de foto's online te krijgen.

Nu terug inpakken en dan onze nest in. Tot morgen!















Foto's staan er nu eindelijk ook op. Voor zij die dit bericht al gelezen hebben: ik heb er een paar wist-je-datjes bijgevoegd.