Na een lekker ontbijt met rendiersaucise en ham maken we ons op het gemak klaar om naar Gustavus te gaan. Vlakbij het hotel is een busstation(netje) waar ons om 10:35 uur al een bus staat op te wachten. We moeten pas om 12:30 op de luchthaven zijn, maar nemen geen risico en stappen dus op.
De vrouwelijke buschauffeur bevestigt ons dat we 'nearby' (waar hebben we dat nog gehoord drie jaar geleden?) de luchthaven kunnen afstappen. Na een rit van 40 minuten deelt ze mee dat ons vergeten te zeggen is dat we er aan de vorige halte uit moesten... Gelukkig was die halte maar op 5 minuten wandelen.
Na een wandeling van een klein kwartier komen we, geheel tegen onze gewoonte in, veel te vroeg aan: 1 uur vóór uiterste inchecktijd.
Om 13:00 zouden we moeten vertrekken, maar op heel de luchthaven is geen vliegtuig van Alaska Wings te bespeuren. We krijgen dan ook de mededeling dat de vlucht vertraagd is. Tien minuten later komt ons vliegtuigje voorgereden. We hadden tijdens onze wachttijd een paar grotere tuigen zien vertrekken en dachten dus dat we ook zoiets zouden krijgen, maar het is dus weer een kleintje (zowat tussen die van Katmai en Fairbanks in).
Tegen 13:30 stappen we met nog drie andere passagiers in. We moeten plaatsnemen naargelang ons gewicht: de zwaarste naast de piloot (nope, not me ;) ), in het midden de lichtste (one of us, but nope again) en achterin de gemiddelde gewichten (yes!). Het is een heel gesjravel vooraleer iedereen zit, maar dan zijn we vertrokken voor een vlucht met fantastische uitzichten.
Stipt 14:00 landen we op het vliegveldje van Gustavus waar we al worden opgewacht door het shuttlebusje van de lodge. In tegenstelling tot de taxi gisteren weet deze chauffeur wél hoe het hoort: voorstellen, onze koffers inladen en de deur voor ons opendoen :).
Er is hier maar één straat en die is zo'n 15 km lang. Aan het ene uiteinde ligt het vliegveld, aan het andere de lodge. We komen door downtown Gustavus (vooraleer je het hebt uitgesproken ben je er al doorheen) en een dik kwartier later stoppen we aan de lodge. Dit is spek voor onze bek: absolute rust midden in de natuur met vanuit onze chalet zicht op het water.
Na het inchecken vlug wat uitpakken, iets eten en dan wandelen en genieten ;)
Terwijl we zitten te eten passeert de laatste motregenbui. Hierna komt de zon uitbundig tevoorschijn voor de rest van de middag.
We starten onze wandeling om 16:00 maar zullen voorlopig niet ver geraken. Beneden aan de lodge staat sinds vorige maand een walvisgeraamte opgesteld. Terwijl we daar naar staan te kijken, hoor ik een inmiddels bekend geluid: een naar adem snakkende walvis! Annette verklaart me voor gek; toch niet hier in de baai? Maar wat zien we als we de aanlegsteiger oplopen? Een walviskoe met kalf op een paar honderd meter van de kant! Tussendoor spelen ook nog enkele dolfijnen met de golven. We maken het ons gemakkelijk en voor we het weten is een uur puur genieten zo voorbij. Deze twee prachtige beesten blijven langzaam op en af door de baai zwemmen.
Het is dus inmiddels 17:00 en we willen toch wat wandelen en volgen het pad langs en door het regenwoud. Het is een ongelooflijk gevoel het eerste stuk hiervan te lopen met aan de ene kant het bos met krijsende raven en aan de andere kant het water met spuitende walvissen! Dit is wat anders dan een oorverdovende treinfluit ;)
Na een paar honderd meter loopt het pad weg van het water, dieper het woud in. We lopen hier moederziel alleen te genieten. Je blijft hier foto's maken rond de rimpelloze vennen waarin lucht en bomen weerspiegeld worden. Willem & Nicole, we hebben het weer over jullie gehad ;)
En pa & ma, dit lijkt inderdaad veel op Canada maar dan nóg mooier. En nee pa, die walvissen worden niet gevoerd om hier te blijven ;)
Na dik anderhalve kilometer, en bijna een uur later, belanden we op het zonnige terras - met zicht op water en bergen - achter een lekker Alaskan IPA bier en glas wijn. De walvissen en dolfijnen geven ook nog steeds acte de presence.
Bestaat het paradijs op aarde? Ja, en wij zitten er midden in!
En eigenlijk is het te gek voor woorden, maar we zitten nu al mijmerend terug te denken aan de vele mooie momenten en paar mindere van deze vakantie.
O was ik maar Tita Tovenaar, dan kon ik de tijd laten stilstaan ;)
We hadden gepland om tegen 19:00 naar een voordracht van een parkranger te gaan luisteren, maar hij kan de boom in...
Posts
